Opdrachtidee voor Leren, loopbaan en burgerschap

Stichting Wakker Dier ligt in de clinch met de producenten en afnemers van kalfsvlees. De ruzie gaat over het produceren van het blanke kalfsvlees. In het kort: de kleur van het vlees wordt bepaald door het hemoglobinegehalte. Wettelijk is de minimumnorm 4,5. De producenten fokken kalveren met een hemoglobinewaarde van 5,5 en Wakker Dier zegt dat kalveren met een hemoglobinewaarde lager dan 7,0 aan bloedarmoede lijden. Diverse supermarktketens hebben het blanke vlees al geweerd, andere houden het in de schappen. Wat een prachtig ethisch onderwerp om in je lessen te gebruiken als casus en met een beetje denkwerk voor alle niveaus aan te passen. Raadplegen van sites van politieke partijen, supermarkten, weblogs, consumentenorganisaties, productschappen etc. levert veel informatie, meningen, vragen en antwoorden op. Werk je in één klap aan kerntaak 3, participeren in het politieke domein, kerntaak 5, functioneert als kritisch consument, en kerntaak 7, zorgt voor de eigen gezondheid. Lijkt me veel zinvoller dan werken met die suffe, loze methodes die tegenwoordig in veel roc’s voor llb gebruikt worden. Maar ja, dan moet je wel in staat zijn om zo’n casus om te bouwen tot lesmateriaal. Ik heb wel eens het idee dat die vaardigheid net zo hard verdwijnt uit het onderwijs als de schaatsvaardigheid uit Nederland.

Kalfshaas vuil
Kalfshaas vuil

 

 

Ethiek in de restaurantkeuken

ethiek.jpg

Vlees. Vandaag ging de les over vlees. Een onderwerp waar iedere kok eens recht voor gaat zitten. Naast de technische kant, heb ik drie ethische kwesties aan de orde gesteld:
– De bio-industrie
– Vlees en cultuur: wat eet je wel/niet?
– Vlees als statussymbool: het duurste voedingsmiddel van de mens.
Vervolgens hebben ze de opdracht gekregen een presentatie van 1 minuut over een van deze onderwerpen te verzorgen. Gekrakeel alom: hoe krijg je nou 1 minuut vol! De praktijk is natuurlijk dat ze soms meer dan vijf minuten iets te vertellen hebben. Voorbij kwamen het ganzenlever dilemma, de uitwassen van de bio-industrie en de zeer persoonlijke ervaring met het Belgische waterkonijn. Het waterkonijn dat bij ons een muskusrat blijkt te zijn en dat achteraf ineens niet meer zo lekker was als eerst. Conclusie van S.: ‘wat zitten we eigenlijk opgesloten in onze cultuur!’ Kijk, dat is nou zicht hebben op je eigen situatie. 

Opvallend vond ik dat er geen enkele pp-presentatie gemaakt was, wel opgemaakte worddocumenten waarin keurig foto’s van allerlei onsmakelijke situaties geplakt waren. Een groepje toverde een youtube filmpje tevoorschijn over het afmaken van een varken, met de, in deze situatie, prikkelende titel ‘Fleisch lebt nicht’. Wat ik van de inzet van digitale middelen moet vinden, weet ik nog niet.