De leefwereld van de leerling

Rond dit thema speelde zich de twee-jaarlijkse CVI-conferentie van afgelopen week zich af. Gelukkig heeft de organisatie gekozen voor de leerling en niet het ongepaste en opgeblazen student. Nieuw rond de organisatie was de CVI-community die de deelnemers de mogelijkheid bood van tevoren kennis te maken en zelf iets over hun eigen leefwereld als leerling te vertellen. Vooral de jeugdfoto’s vond ik geweldig! Wat me iedere keer weer opvalt aan de conferentie is de gemoedelijke sfeer: iedereen die er komt is geïnteresseerd in vooruitgang in het onderwijs, op welke manier en op welk niveau dan ook. Het allerkrachtigste is dat de ervaringen die mensen met initiatieven opdoen, gedeeld worden. Dat betekent niet alleen de successen melden, maar ook de zeperds, mislukkingen en frustraties krijgen we te horen. Mooie reflectie op het onderwijsproces. En nu de inhoud. Is er meer duidelijkheid over de leefwereld van de leerling gekomen? De drie keynotes waren wat dat betreft glashelder. Huub Nelis nam ons mee op een ontwikkelingstocht in het brein van jongeren van 10-25 en wat de consequenties daarvan voor het onderwijs zijn. Metje Jantje Groeneveld presenteerde de resultaten van een onderzoek naar overeenkomsten en verschillen tussen vmbo’ers en mbo’ers en de kenmerken die toegeschreven worden aan de Einsteingeneratie. Prettig om wetenschappelijk bevestigd te zien wat in de praktijk al duidelijk was: de Einsteingeneratie zit niet op het mbo. Frits Spangenberg ten slotte leidde ons rond door de cultuur waarin jongeren opgroeien en leven. Voor mij waren het drie inleidingen die door alle collega’s in het mbo gehoord hadden moeten worden, want als er één ding duidelijk werd, dan was het het feit dat we vaak zo weinig rekening houden met de leefwereld van onze leerlingen. Voor de inhoud van de diverse presentaties en workshops verwijs ik naar het weblog dat tijdens de conferentie is bijgehouden door de huisbloggers. Terugkijkend: twee prachtige dagen die veel nieuwe ideeën en contacten opgeleverd hebben. En dat is precies het doel van een conferentie.

Workshop Drempelloos 2.0

Week van de interviews

Deze week was ik een gewild object. Twee clubs die een interview met me wilden. Voor de komende cvi-conferentie interviewen ze een aantal leraren die iets vertellen over hun leefwereld toen ze zelf scholier waren. Voor mij was dat wel diep graven in het verleden. Nu ben ik iemand die niet zo makkelijk dingen weggooit, dus aan de hand van wat voorwerpen uit die tijd kon ik een aardige reconstructie maken. Tijdens het interview vond ik het wel lastig om in zo’n korte tijd een redelijk beeld te schetsen. Ik hoop dat het gelukt is, het resultaat is op de conferentie te horen op de expositie die ingericht gaat worden. Grote foto van de geïnterviewde en audiobestand van het interview. Jammer dat er geen voorwerpen bij komen; mijn schoolagenda waaruit blijkt dat we ook op zaterdag naar school gingen, een gedrukt exemplaar (lag altijd voor je klaar) van de Top 40 en het eerste singletje dat ik kocht, Twist and Shout van de Beatles, zijn objecten die, zij het in iets andere vorm, nog steeds onderdeel uitmaken van het dagelijks leven van de scholier. En wie herkent niet het voorwerp rechts op de foto? Roerige tijden waren het.
Het tweede interview was met een journaliste die werkt voor Trouw. De eerstkomende onderwijsbijlage heeft als thema: motivatie. De redactie is benieuwd naar waar leraren hun motivatie vandaan halen om dat werk te doen en hoe het mogelijk is dat je na zoveel jaar onderwijs nog steeds gemotiveerd bent. Ze hadden me gevonden via de website van het project duizendjaarvoordeklas. Een leuk interview van twee uur was het resultaat. En ik ben razend benieuwd hoe ze dat terug weet te snoeien naar 500 woorden.
En de link tussen deze twee interviews? Ja, die is er wel. Het was in die middelbareschooltijd dat mijn wens om later in het onderwijs te gaan werken langzaam vorm kreeg. Wat mijn motieven toen waren, weet ik niet meer precies. Wel dat ik er niet tegenop zag om jarenlang binnen de schoolmuren te leven. En dat is nog steeds zo. Maar dat kon en kan alleen maar dankzij mijn leerlingen. Die ben ik hen daar eeuwig dankbaar voor.