Dodenherdenking 2018

‘Blijkbaar gaat dat zo in Nederland: rond de Dodenherdenking is vaak wat te doen.’ Zo begon ik mijn blogpost van 29 april 2012. De aanleiding was een gedicht van Auke, waarin hij het sneuvelen van zijn oudoom aan het Oostfront memoreert. Het gedicht heeft heel wat reacties opgeleverd, afkeurend en instemmend.
We zijn nu zes jaar verder en weer is er wat te doen rond de Dodenherdenking. Het gaat nu om de lichaamsomvang van leden van de erewacht, die geen goedkeuring kan vinden in de ogen van tv-kijkers en deelnemers aan het defilé.

Ik vraag me af of deze klagers zich wel realiseren wat we op 4 mei herdenken en op 5 mei vieren? Het is juist het exclusieve denken dat zoveel ellende en leed veroorzaakt heeft en dit zelfde denken sluit nu mensen uit die een taak met veel liefde en inzet uitvoerden. Ik begrijp dit niet en al helemaal niet de reden. Betekent dit dat bijv. gehandicapten ook geen deel van de erewacht uit kunnen maken? En zo kan ik nog wel een aantal groepen noemen.
De woorden waarmee ik mijn blogpost van 2012 eindigde, gingen vooral over de jongere generaties. Ik wil er nu weer mee eindigen, want ze gelden nog steeds.

‘De herdenking op 4 mei is een groot goed. Auke de Leeuw is 15 jaar en zijn generatie is de toekomst van ons land, zij die hún 4 mei straks betekenis moeten geven. Welke les leren wij hen? Dat het monopoliseren van gevoelens leidt tot succesvolle uitsluiting. En we willen nu juist dat dát nooit meer gebeurt. Een harde les.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.