Sympodium OCC

Vandaag was ik bij een feestelijke bijeenkomst van de Stichting Opleidingen ContractCatering (OCC) t.g.v. hun 25-jarig bestaan. Het thema: ‘Welke invloed hebben de ontwikkelingen van de komende 25 jaar op opleiden, examineren en certificeren?’ Een zestal workshopleiders waren uitgenodigd om vanuit hun eigen werkterrein hun licht daar over te laten schijnen.
Maar, voordat het zover was, schudde dagvoorzitter
Maarten Wessels de zaak eerst wat op. Dit deed hij aan de hand van karakteristieken van de diverse generaties die sinds ±1930 sociologisch (niet wetenschappelijk) onderscheiden worden. Daarmee werd duidelijk, dat de leerlingen en werknemers die eraan zitten te komen, echt niet meer dezelfde karakteristieken hebben als die van 30, 20 en zelfs 10 jaar geleden. Oorzaken zijn o.a. de ontwikkelingen op technologisch en communicatief gebied. Scholen/opleidingen en bedrijven zullen zich daar op in moeten stellen, want ze komen, onherroepelijk. Maar kunnen ze dat ook? Zijn ze er klaar voor? Lees verder

Pre-conferenties

Dit jaar kennen we bij de CVI-onderwijsconferentie het verschijnsel van diverse pre-conferenties. Ze lijken mij een variant van de verdiepingssessies uit het verleden. De naam suggereert dat ze aan de echte conferentie vooraf gaan. Maar, daar waar de echte conferentie voor iedere inschrijver toegankelijk is, zijn aan vier van de zeven pre-conferenties toegangsvoorwaarden verbonden (los van de capaciteitsvoorwaarde). Eentje vraagt zelfs geld. Eigenlijk zijn het besloten bijeenkomsten. En als ik me de deelnemers van de voorgaande conferenties voor de geest haal, dan zijn die voor het grootste deel boven de 35, geen lid van een studentenraad en al helemaal geen lid van een cvb. Ik behoor zelf ook tot die meerderheid. Ergo: het grootste deel van de conferentiedeelnemers heeft geen toegang tot meer dan 50% van de pre-conferenties of moet er extra voor betalen. De spoeling wordt daardoor wel heel erg dun. Kan dat de bedoeling zijn?

CVI 2016, een nuchtere conferentie?

Binnenkort in het Martini-theater in Groningen: de conferentie voor onderwijsvernieuwing en ict. Het motto van de conferentie wijst op een combinatie van Rotterdamse en Groningse Fladderaknuchterheid, vermengd met Bossche gezelligheid en ontdaan van Amsterdamse bluf en Haagse kak. Het schept de verwachting van reële toekomstperspectieven, haalbare verbeteringen, eerlijke verslaglegging van waar het niet goed ging en geen hemelbestormende ideeën. Alles gericht op verbetering en misschien hier en daar een pietsie vernieuwing. Hopelijk een ijkpunt voor het mbo op de middellange termijn. Nuchterheid lijkt mij dus het devies. Of mijn verwachting uitkomt, zal op de conferentie blijken. Voorafgaand ga ik het programma aan de hand van het dynamische programmaoverzicht proberen te toetsen aan de ‘criteria’ die ik hiervoor benoemd heb.

 

Een deel van je onderwijs verspellen: Keukenbord

April 2014. De CVI conferentie in Den Bosch. Op dag twee staat in het middagprogramma, de verdiepingsronde, een workshop over gamification gepland, verzorgd door Sem van Geffen en collega’s van Willem I college. Ik was erg benieuwd wat er aan de orde zou komen en of het mij verder kon brengen op het pad van de verspelling (vind ik een beter woord dan gamification) van mijn onderwijs. Tot dan gebruikte ik de online toepassingen van memory spellen, kruiswoordraadsels en hot spot oefeningen in Educaplay. Allemaal uitdagende vormen voor een groot deel van mijn leerlingen, maar er moest meer en iets anders zijn. Tijdens de workshop waren er allerlei spellen beschikbaar op basis waarvan je ideeën op kon doen om je eigen spel te ontwikkelen. Dat was voor mij het startpunt om mijn eigen spel te gaan maken. De belangrijkste vraag was natuurlijk: wat is het doel van het spel? Omdat mijn belangrijkste lesgevende werk een groep niv 2 kok is, besloot ik daar iets voor te gaan maken. Uit ervaring, opgedaan met de spelvormen die ik al gebruik, wist ik dat een grote groep leerlingen baat heeft bij het op deze manier oefenen van reproduceerbare kennis, uiteindelijk toch een groot deel van het theorie  programma voor niv 2. Het zou dus geen behendigheidsspel of spel over allerlei managementvaardigheden worden. En ik wilde het op dit moment ook niet digitaal. De gouden tip uit de workshop was: ‘combineer twee of meer spellen met elkaar en pak van elk het onderdeel waar je wat mee kunt’. Na veel wikken en wegen is het een spel geworden waar de spelers het speelbord aflopen, op gezette tijden vragen moeten beantwoorden waarmee ze iets kunnen verdienen en velden met bijzondere betekenis tegenkomen. En dat het de sfeer van het vakgebied moest uitstralen stond ook vast. Uiteindelijk is het dus Keukenbord geworden, het speelbord is van het aloude  Ganzenbord en de te winnen fiches hebben het uiterlijk van etensborden. Tot nu toe is het bijna alleen maar werk dat zich in je hoofd afspeelt. De volgende stap, het materialiseren, had veel meer voeten in aarde dan ik had voorzien. Vele versies van het speelbord zijn de revue gepasseerd: wat op het beeldscherm mooi leek, zag er in gedrukte vorm afschuwelijk uit. Fiches laten bedrukken was peperduur, dan maar op zoek naar goedkope alternatieven. Kinken in leveringskabels. Voor de speelpoppetjes wilde ik 3D-geprinte koksmutsjes, ook onbetaalbaar, het zijn de gekleurde bolknopen van een koksbuis geworden.
Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen. Het geeft een soort euforisch gevoel als je met de spullen onder je arm bij de drukker vandaan komt, thuis de zelf geprinte stickers op de laatste fiches plakt en alle attributen op het speelbord kunt leggen. ‘Dat heb ik dan toch mooi gefikst’.

DSC_0070

Ik hoop dat mijn leerlingen net zoveel van het spel leren als ik van het maken ervan geleerd heb.

Welkom in de polder 1

In februari heb ik verslag gedaan van ons bezoek aan Hongarije in het kader van een Leonardo project; zie Van Polder naar Puszta 1-4. Vandaag was het onze beurt om het gezelschap in de polder te ontvangen. Na een wat rommelige  aanloop vanmorgen, wat ik maar wijt aan moeizame interne communicatie, gingen we toch redelijk op tijd van start. Deze dag stond in het teken van de inhoud van diverse hoofdstukken van het boek. De Poolse delegatie hield een strakke presentatie over fastfood en de ongezonde kanten daarvan. Het verhaal over de productie van verse frites, nou ja, vers, en de samenstelling van hamburgers deed niet direct verlangen naar een ritje naar de snackwinkel. En toen begon langzaam weer de chaos in de bijeenkomst te sluipen. Het blijkt toch lastig om 35 man met zes nationaliteiten en een paar deelnemers die geen Engels spreken en verstaan, in het gareel te houden. De officiële projectleider lukt dat in ieder geval niet. Zij liet toe dat er een uitgebreide discussie ontstond over een onderdeel dat de vorige keer sneuvelde, maar nu toch weer opgenomen gaat worden. Maar toen waren we inmiddels bijna 1,5 uur verder, Europese besluitvorming op micro-niveau. Wat ook niet echt meehielp was het geboor en getimmer van de verbouwing die zich boven ons hoofd afspeelde.

Disseminatie
Een vast onderdeel van Europese projecten is gadgets
het onderdeel disseminatie, verspreiding van
de resultaten. Eigenlijk is het de marketing
rond het project om er bekendheid aan te geven.
Omdat niemand verstand heeft van marketing,
blijft het op het niveau van goedbedoelde initiatieven,
zoals berichten in de lokale pers en wat gadgets. Zie foto.

Cultuur
Het project gaat over de eet- en drinkcultuur in de deelnemende landen, dus een vast onderdeel van het programma is een kennismaking met het ‘typische’ op dit vlak van het buffetontvangende land. Vanavond was dat de Indische keuken in de vorm van een rijsttafel. Onze internationaliseringsman (die trouwens een strakke regie voerde over de rest van de vergadertijd) had een restaurant gevonden waarvan je niet wist dat ze nog bestonden. Als je nog de sfeer wilt proeven van een echt Indisch restaurant (niet Chinees!) uit de vijftiger en zestiger jaren met bijbehorende kwaliteit (heerlijk gegeten!), dan moet je naar Djakarta op het Lucasbolwerk in Utrecht gaan. Waar de krontjong uit de speakers komt en er nog krupuk geserveerd wordt. Een gezellige avond waarbij meerdere gasten voor een tweede keer langs het buffet gingen.

Donderdag
Morgenochtend hebben we nog een werksessie en morgenmiddag verzorgen leerlingen van de opleiding Toerisme een rondleiding door de stad Utrecht. Hopelijk geen typisch Nederlands weer.