CuliCul 10 Aardappels koken: opzetten met koud of heet water?

Recent vroeg een van mijn leerlingen: ‘Mag ik voor het koken van aardappelen ze opzetten met heet water?’ Mijn standaard antwoord op dit soort vragen is: waarom niet? De antwoorden die dan komen, geven een aardig beeld van de opvattingen die er in hun hoofden leven over de processen die zich rond het bereiden van voedsel afspelen.
Ook in dit geval kwam er weer een aantal verklaringen waarom dit niet kon, voornamelijk gebaseerd  op ‘horen zeggen’ en geloven dat het zo is. En de strekking van die ‘verklaringen’ is dat de aardappels dan niet gaar worden om allerlei redenen. Google de vraag en je ziet de meest fantastische verhalen; zelfs een Youtube filmpje verkondigt het geloof van de niet-gare aardappel. Ik heb vervolgens de vraag gesteld welke techniek ze de week daarvoor toegepast hadden op klein gesneden aardappelen. Dat bleek de techniek blancheren te zijn. En hoe wordt die techniek uitgevoerd? Precies: de aardappelen toevoegen aan kokend water. En worden ze dan gaar? Jawel, want je hebt zelfs gewaarschuwd voor te gaar worden. En hoe zit het met het stomen van aardappelen? Dan worden ze toch direct in contact gebracht met stoom van 100° C? En die worden toch ook gaar? En poffen in een oven van 150° C? Continue Reading “CuliCul 10 Aardappels koken: opzetten met koud of heet water?”

Oliemannetje – #blimageNL*

Een zonnige dag. Op de tuintafel staat een flesje olie en er naar kijkend zie ik het niet. Een verstild beeld.
De gedachten dwalen af naar het komend schooljaar, waarschijnlijk mijn laatste, en wat dat allemaal gaat brengen. In ieder geval 16 nieuwe leerlingen die de basis van het koksvak aangeleerd willen krijgen of, net zo legitiem, een vakdiploma willen halen. Het flesje voor me begint te bewegen en verandert langzaam in een glimlachend mens. Waarschijnlijk één van mijn nieuwe cursisten.
Ja, realiseer ik me nu, mijn cursisten zijn als flesjes olie: je weet wát het is, maar niet waarvandaan, wat het meegemaakt heeft, hoe het smaakt, geurt, voelt, door wiens handen het is gegaan en nog veel meer niet. En het is mijn taak er een smaak en geur en liefst ook nog wat andere eigenschappen aan te geven. 25 intensieve lesdagen lang macereren mijn en hun opvattingen, ideeën, lessen, invallen, uitglijders etc. in die flesjes. En er ontstaan 16 unieke oliën die 16 unieke toepassingen krijgen.
Wat heb ik toch een mooi vak, oliemannetje.
16 flesjes 1.1*N.a.v. de blimageNL-opdracht van Frans Droog om aan de hand van een beeld gedachten over onderwijs te verwoorden

Hoe de betekenis van woorden kan veranderen: kjoe

Dit weekend had de Volkskrant in de bijlage een reportage over ‘outdoor cooking’. Barbecues en aanverwante apparaten waar je voedsel op en in kunt bereiden spelen daarin de hoofdrol. Het is de wereld van wat je buiten doet dat je binnen ook kunt doen. Het verschil is dat buiten koken blijkbaar een gevoel van vrijheid geeft en je kunt het met meerdere mensen tegelijkertijd doen, socialiseren dus. Koken verbroedert. Als ik het artikel mag geloven is er een hele cultuur rond het verschijnsel ontstaan met zelfs een eigen jargon. Waar de kok spreekt over de ‘kachel’ in plaats van het fornuis, spreekt de buitenkoker over een ‘q’. Een kjoe? Als ik iemand over de kjoe hoor, denk ik maar aan één fenomeen: de Haagse popband Q65 die met hun fonetisch steenkolen Engels en muziek in de geest van Outsiders en Pretty Things onderdeel uitmaakte van mijn coming of age. Schuifelen op Ann, dat niet lang genoeg kon duren.

Maar een kippenpoot op de kjoe gooien? Misschien hadden zij het tijdens een optreden prachtig gevonden, ik vind het heiligschennis.

 

Nostalgie: hoe ik aan de handtekeningen van The Outsiders kwam

Vanochtend stond er een fors artikel in de krant over
Wally Tax. Wally overleed 10 jaar geleden en binnenkort Wally Tax
verschijnt zijn biografie. In het artikel blikken twee
geliefden van Wally liefdevol terug op de tijd die zij met hem doorgebracht en vooral ook doorgemaakt hebben.

Al lezende gingen mijn gedachten terug naar 1968. Ik zal 16 of 17 geweest zijn, The Beatles op hun hoogtepunt en de Nederbeat al een paar jaar flink op stoom. Onderdeel van die Nederbeat waren The Outsiders, de groep rond gitarist Ronald Splinter en zanger Wally Tax. Ze maakten heerlijke ruige muziek, vergelijkbaar met wat The Pretty Things in Engeland deden. Voor mij was Wally Tax dan ook de Nederlandse Phil May.
Ergens dat jaar kwamen The Outsiders naar het dorp waar ik opgroeide, Uithoorn. In café De Rijk, met een grote zaal voor bruiloften en partijen en waar de vieux nog met een schepje suiker en een lepeltje werd geserveerd, zou het optreden plaatsvinden. Van het optreden zelf kan ik me alleen het begin nog herinneren: de band stond opgesteld op het toneel achter het dikke gordijn en na de aankondiging ging het gordijn met een zwiep open en barstte tegelijk het gitaargeweld los. Ze zullen vast en zeker al hun hits gespeeld hebben. Mijn oudere zus zat in het organisatiecomité en na afloop was er nog een korte nazit met band en comité, hét moment om om de handtekeningen te vragen. De toenmalige bezetting bestond uit Frank Beek, Ronald Splinter, Wally Tax en Leendert Busch en dat zijn ook de handtekeningen hieronder. En natuurlijk ontbrak de foto voor de fan niet.

Outsiders2

Outsiders foto voor

 

 

 

 

 

 

 

En dan ook nog maar eens een van hun grootste hits uit 1966:

Uitgebreide informatie over het verleden en heden van The Outsiders is te vinden op hun website.

Twitterjarig

Recent was ik jarig, Twitterjarig. En zoals dat met dat soort verjaardagen gaat, ging ook deze onopgemerkt voorbij. Gisteren zag ik dat er in mijn profiel opgenomen staat dat ik sinds 26 februari 2009 ‘op Twitter zit’. Het zal er al wel een tijdje staan, maar hoe vaak kijk je op je profiel? Sinds 2009 en hoe anders zag de wereld er toen uit. De financiële crisis begon net op stoom te komen, Barack Obama begon aan zijn eerste termijn en er was een aanslag op de koninklijke familie in Apeldoorn. Het verbaast me dat het medium na zoveel jaar nog steeds populair is en gebruikt wordt. Blijkbaar voorziet het in een behoefte. Een week na mijn start wijdde ik er een blogpost aan. Daarin vergeleek ik Twitter met mijn oude stamkroeg De Slok en noemde het ‘un zinc digital’. En dat is Twitter nog steeds. Een jaar na de start schreef ik weer een blogpost over mijn ervaringen tot dan toe en al teruglezend constateer ik dat de post geldend is voor de daaropvolgende vijf jaar.

Twitter 2010
Twitter 2010

De meerwaarde voor mij zit nog steeds in de nieuwe mensen die je leert kennen in alle hoeken en gaten van Nederland, waarvan maar een deel in het echt, en de kennis en ervaringen die gedeeld worden op welk gebied dan ook. De Tweetups waardoor ik wijkgenoten heb ontmoet, die ik anders nooit ontmoet zou hebben en de activiteiten waaraan ik deelgenomen heb via Twittercontacten. Zijn er ook negatieve kanten? Ja. Ik heb geleerd dat je verrader nooit slaapt en dat dat leidt tot zelfcensuur. Het leert je tegelijkertijd iets over je eigen organisatie. Soms ben ik wat Twittermoe, ik merk het bij meerdere mensen, maar afhaken doe ik nog niet, het brengt me nog teveel. En ik ben bang dat we voorlopig nog niet van dat afschuwelijke kids af zijn.

Twitter 2015
Twitter 2015

Het schip

Het verging rond het jaar 200 op de Rijn en werd teruggevonden in 1997 in de klei van een Utrechtse nieuwbouwwijk. Een vondst van jewelste, omdat het schip nog vrijwel intact was en boordevol met allerlei attributen, zowel beroepsmatig als privé. In 2003 werd het opgegraven om geconserveerd te worden in Lelystad. Vandaag was de feestelijke invaart van het schip op de plek waar het permanent tentoongesteld gaat worden. Op de fundamenten van het Romeinse castellum dat hier ooit stond verrijst een nieuw castellum DSC_0078dat een multifunctionele bestemming heeft, waaronder dat van museum. De wijk Veldhuizen waar het schip gevonden is, is sowieso een vindplaats van vele Romeinse sporen. Het huis dat wij bewonen staat bovenop een deel van de Romeinse weg die onderdeel van de limes, de noordelijke grens van het Romeinse rijk, was. De plaatselijke pers jubelde dat het schip De Meern 1 vandaag weer thuis kwam. Nu zijn er wel veel persoonlijke bezittingen van de schipper teruggevonden, maar voor zover mij bekend geen adresgegevens. Dus waar het schip daadwerkelijk thuishoorde blijft giswerk. Het was indrukwekkend om te zien hoe het schip vanmiddag van de grote oplegger gehesen werd en centimeter voor centimeter het gebouw in schoof. Een fraaie aanwinst voor ons dorp.

 

Het schip from Paul Laaper on Vimeo.

Nostalgia: de Top 40

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat radio Veronica de eerste Top 40 uitzond. The Beatles, Radio Veronica. de Top 40, op zaterdag naar school, het maakte allemaal deel uit van mijn tienerjaren. Ik loop naar mijn grote groene kist die vol zit met fysieke jeugdherinneringen. Er zit ook een stapeltje exemplaren van de Top 40 bij. Het vroegste exemplaar dateert van 14 september 1968, het laatste van 6 december 1969, allemaal wekelijks opgehaald bij Discocentrum van mijnheer Krijtenberg in Uithoorn. De zaak bestaat nog steeds. Op 14 september 1968 kwam Hey Jude van The Beatles op 1 binnen. Het grootste, en in mijn ogen beste, deel van hun muzikale werk lag toen al achter hen. En ik had het allemaal mogen meemaken. Ik bekijk de lijst en kan me bij bijna ieder nummer nog muziek en tekst voor de geest halen. Bij The Hepstars, die met Sunny Girl een klein hitje hadden, speelde Benny Andersson die later met Abba furore zou maken. Op 6 december 1969 staat  Oh well, part I van Fleetwood Mac op 1. Opvallend is dat Elvis ook genoteerd staat, met Suspicious Minds. In mijn herinnering was hij al uitgerangeerd als hit artiest. Wat verder opvalt is dat er 17 (voor zover ik kan nagaan) Nederlandse artiesten in staan, dat waren er in de lijst van 1968 slechts 8!
Dit schooljaar startte ik met een klein groepje niv 1 leerlingen, dezelfde leeftijd die ik had toen ik mijn ‘gedrukte exemplaren’ ophaalde. In de introductieles lieten ze allemaal 1 minuut van hun favoriete muziek horen. Ik vroeg ze of dit Top 40 muziek was, het bleek gewoon muziek te zijn die zij op dat moment goed vonden. Top 40 en hitlijsten zijn zaken waar zij zich niet zo druk over maken. Hoe anders dan in mijn jeugd: de Top 40 was toch een soort muzikaal ijkpunt. Maar Dylan voorspelde het al in 1964: ‘The times they are …’.

Top 40 680914
De lijst van 14 september 1968
Top 40 691206
De lijst van 6 december 1969

Jazz on the Waves

Op het eiland Texel bevindt zich een culturele hospot: in Den Hoorn worden activiteiten georganiseerd op het gebied van theater, muziek en beeldende kunst. De diversiteit en hoeveelheid zet menig grote plaats in de schaduw. Dit weekend was het de beurt aan Jazz on the Waves, drie dagen optredens, workshops en afterparty. Wat ik zo knap vind, is dat er niet voor de makkelijke weg gekozen wordt van dixieland, New Orleans of grote orkesten jazz, maar gezocht wordt naar andere en vooral nieuwere vormen. Wij zijn alleen zaterdag geweest en werden ondergedompeld in een vijf uur durend jazz spektakel. De avond begon met Jungle by Night, een band die funky jazz speelt gelardeerd met Afrikaanse invloeden, wat o.a. blijkt uit de uitgebreide percussie groep. Jonge jongens die met ontzettend veel plezier staan te spelen en die een professioneel geluid laten horen. Het tweede optreden was van trompettist Rob van de Wouw met ondersteunende band van drie man. Je moet er van houden: jazz met veel gebruik van elektronica en digitale hulpmiddelen. De aanwezigheid van twee laptops op het podium voorspelde het gebruik van muziek- en spraaksamples. Het prachtige, soms ijle geluid van de trompet kwam goed boven de massieve geluidsbasis van toetsen, bas en drums uit. Het viertal ging zo in de muziek op, dat interactie met publiek beperkt bleef tot aankondigingen van het volgende nummer. Zelf miste ik dat niet zo, maar ik vermoed dat voor sommige luisteraars naar deze toch wat moeilijk toegankelijke muziek dat ook een reden was om vroegtijdig te vertekken. Door de indeling op het podium zag je de drummer van de zijkant, iets wat niet vaak voorkomt. Het nu zichtbare voetenwerk vond ik imposant. Er staat een stukje op het filmpje.

De avond werd afgesloten door de publiekstrekker Gare du Nord, ook niet een producent van doorsnee jazz. Wat een vakmanschap en plezier, ook op deze laatste avond van hun seizoen! Ik heb diverse stukken van het optreden gefilmd, maar toch gekozen voor één nummer, omdat a) ik het een prachtig nummer vind, b) ondanks dat het een standard is en al weet ik hoeveel uitvoeringen kent Gare du Nord er toch iets eigens aan toevoegde. Dan ben je een topband.

N.B. En excuses voor de reclame.

Dotan unplugged

Afgelopen zondag was het zover: ons eerste huiskamerconcert bij twittercontact @hdeheer. Een optreden van Dotan. En wat bleek? Het was al de tweede keer binnen een jaar dat hij zijn opwachting maakte in De Meern. Voor mij was hij volledig onbekend, maar uit het feit dat hij een eigen lemma in de Wikipedia heeft, en met name de inhoud daarvan, blijkt dat we te maken hadden met een van de rijzende sterren aan het nationale popfirmament.

Het huiskamerconcert is een instrument dat door artiesten vooral gebruikt wordt om nieuw materiaal uit te proberen; ze zijn verzekerd van een aandachtig luisterend publiek, iets wat in poptempels niet altijd het geval is. De popkapel die de huiskamer is, biedt de mogelijkheid een intieme sfeer te creëren, waardoor een heel direct contact ontstaat. Dat was zeker deze avond het geval: ong. 35 mensen hadden het gevoel aanwezig te zijn bij een speciaal voor hen georganiseerd optreden. Tussen de nummers door vertelde Dotan wat over de route die hij aflegde om te komen waar hij nu was; wat mij betreft had dat wat korter gekund omdat het ten koste ging van het aantal liedjes. Sympathiek vond ik zijn inzet voor het opzetten van een radiostation in Nigeria onder de vlag van Amnesty: op jouw gebied iets doen voor anderen. Dotan werd begeleid door Mark, voorgesteld als de bassist uit zijn begeleidingsband. Mark bleek veel meer te zijn: naast de elektrische bas speelde hij een prima partij op de akoestische gitaar en op keyboards, soort van multi-instrumentalist dus. Ook bleek hij mede-auteur van in ieder geval één nummer en verleende hij vocale ondersteuning bij een paar liedjes.

En dan nu de hamvraag: was ‘t wat? Dotan heeft een prettige stem om naar te luisteren. Het repertoire was gedegen, maar miste wat mij betreft wat materiaal om ‘op te kauwen’. Dat is natuurlijk ook de kracht van zo’n akoestisch optreden: je moet het doen met het nummer en je stem. Niks overdubbing, extra instrumenten of welke producertruc dan ook, the naked truth. De langzame ballads hadden toch wel veel van elkaar weg, misten voor mij muzikale spanning, iets wat de uptempo nummers meer hadden. Al met al was het een prima avond, omdat je een goed beeld van een artiest krijgt. Voor herhaling vatbaar dus. Ook Dotan: al was het alleen maar om te zien hoe een artiest zich kan ontwikkelen.

Opmerking bij het fragment: de beeldkwaliteit is niet denderend vanwege de huiskamerverlichting.

Dotan-censuurNagekomen bericht

Denk je een leuk stukje ter promotie van een beginnend artiest geschreven te hebben, heb je meteen het management aan je broek. Zie hier.

Dotan reacties

Tijdens het optreden heb ik Dotan expliciet gevraagd of ik opnames mocht maken en dat ik deze zou gebruiken voor een verslag op mijn weblog. Geen probleem, zei hij. Blijkbaar is er toch een soort van lijfeigenschap in de moderne muziekindustrie: de muziekmaatschappij c.q. het management heeft onvoorwaardelijke zeggenschap over datgene wat een artiest die bij hen onder contract staat doet. Ik meende dat dat een praktijk uit de lang achter ons liggende middeleeuwen was, maar blijkbaar niet. Nooit te oud om te leren. Maar arme artiest.

Vijf jaren

Bij toeval kwam ik er gisteren achter dat ik op 26 januari 2008 mijn eerste blogpost publiceerde. Vandaag soort van verjaardag dus. Ik ben dit weblog begonnen om te schrijven over mijn ervaringen met ict in de didactiek van mijn onderwijs, vandaar ook de naam. Maar al gauw slopen er andere onderwerpen binnen: mijn frustraties over de organisatie waar ik werk, het vakgebied dat ik ‘geef’ en waar nog wel wat mythen doorgeprikt moeten worden, bijzondere buitenlandse ervaringen en wat berichten in de categorie diversen. Af en toe ver wegdrijvend van het oorspronkelijke onderwerp. Blijkbaar heb ik het nodig, want dat is wel de rode draad hier: ik schrijf over wat me bezighoudt. En dat dat soms een kant uitgaat die je niet wilt of voorziet, bleek toen ik op 29 april 2012 een bericht schreef over het gedicht dat tijdens de 4 mei herdenking niet voorgelezen mocht worden. Ik schreef dat bericht vooral voor mezelf, om mijn eigen positie in dat debat (gezien de persoonlijke betrokkenheid) te formuleren. Het is het meest memorabele bericht uit de vijf jaar geworden.