Litouwen dag 2, Daugirdiskes

Gedurende de nacht absolute stilte en absolute duisternis. Er zijn mensen die er niet zo goed tegen kunnen, zijn bang in het donker. Midden in de nacht zijn nog vier deelnemers gearriveerd, iets met vluchtschema’s.
Nu iedereen aanwezig was werd de kennismaking uitgebreid naar de organisatie waar je voor werkt, doelstelling van die club en de doelgroep. Het blijkt dat de helft van de groep in het jongerenwerk actief is, de rest is leraar of zelfstandige. Vervolgens hebben we ons beziggehouden met wat begripsverkenningen en persoonlijke doelstellingen.

 

Een interessant onderwerp was het item over open badges. Binnen de organisaties in het jongerenwerk wordt al uitgebreid geëxperimenteerd met open badges. Er is ook een platform gecreëerd, waar je  ook zelf projecten e.d. kunt aanmaken en zelf je bijbehorende badges kunt maken: www.badgecraft.eu Voor wie zich bezig wil gaan houden met badges zeker een omgeving waarbinnen je uitgebreid kunt experimenteren. Een onderwerp dat morgen zeker aan de orde gaat komen als we de erkenningssytematieken van non-formeel leren gaan bespreken.

In het seminar wordt, bewust, veel aandacht besteed aan het groepsproces, doel daarachter is dat men wil dat er zoveel mogelijk internationale contacten ontstaan, netwerkvorming. Verspreiding van het gedachtengoed is een speerpunt.
‘s Middags kwamen de good practices aan de orde. Een inventarisatie van bestaande contacten tussen formeel en non-formeel leren en de desbetreffende organisaties. Een kaleidoscoop aan activiteiten was het resultaat. Lees verder “Litouwen dag 2, Daugirdiskes”

Litouwen dag 1, Vilnius

De eerste dag in Litouwen betekende vooral de middag doorbrengen in Vilnius. Volgens schema geland, maar we (ik reisde samen met een Nederlandse deelnemer) zouden pas begin van de avond opgehaald worden ivm de aankomsttijden van andere deelnemers.
Vilnius, een stad waar ik geen beeld bij had, ondanks het inlezen via wat websites. Nu werkte het weer ook niet helemaal mee: regenachtig en koude wind. De stad heeft een aantal mooie gebouwen, maar vanwege de dag van de week konden die niet bezocht worden. Het centrum is vrij compact en in één dag te belopen. De Litouwers zelf hebben het over het oude centrum, maar vanwege de grote vernielingen van WO II is er niet veel echt ouds te vinden, maar misschien hebben we niet alles ontdekt. De markante (herstelde) gebouwen zijn bijna allemaal uit de 19e en 20e eeuw.
Lees verder “Litouwen dag 1, Vilnius”

Vilnius, wat vooraf ging en wat er gaat gebeuren

De komende week verblijf ik in de omgeving van Vilnius, in Daugirdiskes om precies te zijn. Er is daar een werkconferentie waar deelnemers uit Finland, Duitsland, Griekenland, Italië, Litouwen, Malta, Nederland en Portugal zich buigen over het vraagstuk: Het waarderen van non-formeel leren. De deelnemers komen uit het jongerenwerk en de formele educatie. Het overkoepelende doel, tevens een speerpunt van de Europese Commissie, is: 

De samenwerking tussen organisaties op het gebied van jongerenwerk en scholen versterken en innovatieve methodes inzetten om het non-formele leren van jongeren te ondersteunen en hun prestaties te erkennen.

Om de diverse sub-doelen te halen, ligt er voor de 26 deelnemers en 2 facilitators een gedetailleerd programma klaar. Het is duidelijk dat er niet alleen geconsumeerd wordt, maar ook geproduceerd en gecreëerd. De organisatoren verwachten concrete resultaten.
Ook op het programma staat een ontmoeting met het  UNESCO Commission, Education development Centre. Wat ik me daar bij voor moet stellen, weet ik nog niet.
Hoe kwam ik hier terecht? Via het netwerk kreeg ik de uitnodiging toegespeeld vanwege mijn ervaring in/met het beroepsonderwijs, evc-trajecten, portfolio’s en het construeren van toetsings- en examineringstrajecten. Van de Nederlandse afgevaardigden ben ik de enige met deze achtergrond, de rest komt uit het jongerenwerk of anders.
Lees verder “Vilnius, wat vooraf ging en wat er gaat gebeuren”

Sous vide 3 – een paar achtergronden

Op de vorige post over de kabeljauwbereiding kwamen een paar vragen. De antwoorden daarop zijn zo uitgebreid, dat ik er maar een aparte blogpost van gemaakt heb. Het gaat om de rol van de kerntemperatuur en het waarom van het vacumeren.

Kerntemperatuur
De kerntemperatuur van vis en vlees is inderdaad de belangrijkste factor (naast de kwaliteit van het product zelf natuurlijk) die de uiteindelijke kwaliteit bepaalt. Er geldt: hoe hoger de temperatuur, hoe meer vochtverlies en daarmee smaakverlies. Sous vide bereiden beperkt het vochtverlies bij hogere kerntemperaturen. Hoe lang een product in het water moet liggen moet je proefondervindelijk vaststellen, omdat bijvoorbeeld de dikte van je verpakkingsmateriaal ook een rol speelt. En als je, zoals ik beschreef, de watertemperatuur even hoog als de kerntemperatuur instelt, duurt het langer dan als je de watertemperatuur hoger instelt. Het risico dat je loopt is dat je product dan over de gewenste kerntemperatuur heengaat. Hopelijk is dit binnenkort verleden tijd. In de VS is op dit moment een draadloze kerntemperatuurmeter in ontwikkeling, de Meater, die je met het product zelf kunt verpakken. Dit zou veel giswerk onnodig maken.

Vacumeren
Vacumeren gebeurt om een paar redenen. Als je marinades of smaakstoffen in een andere vorm toevoegt, dan is het contact met het product optimaal onder vacuüm. Het betekent vaak ook dat je met minder toe kunt. De tweede reden is dat het vacumeren er voor zorgt dat er geen lucht meer in de verpakking zit die als isolator kan werken. Dit bevordert de snelheid van warmteoverdracht. En de belangrijkste reden is misschien wel dat er geen direct contact tussen het product en het water is, waardoor er geen uitloging van het product plaats kan vinden. Een aandachtspunt bij het vacumeren is dat tere producten niet volledig gevacumeerd mogen worden.

Sous vide 2 – Kabeljauw

Vis is een product dat zich goed leent voor sous vide bereiding, omdat bij traditionele bereidingen de temperatuur slecht te regelen is en de vis al snel ‘oververhit’ raakt met uitdroging en eiwit uittreding (witte waas) tot gevolg. In mijn vorige bericht zette ik al wat vraagtekens bij het gevolgde tijd-temperatuurtraject van de zalm, vooral omdat de textuur van de zalm niet was wat die naar mijn idee moest zijn. Normaal gesproken zouden de proteïnen van het visvlees gecoaguleerd moeten zijn en dat zie je aan de kleurverandering van glazig (rauw) naar opaal, ondoorzichtig. Die verandering had bij de zalm niet helemaal plaatsgevonden. Door beperkte temperatuurmeting kon ik daar geen harde conclusies aan verbinden.

Met de kabeljauw heb ik het iets nauwkeuriger aangepakt.

Product: strook kabeljauwfilet van 130 g, 2-2,5 cm doorsnede. De vis had 3,5 uur nodig om van koelkasttemperatuur, 6° C, een kerntemperatuur van 18° C te bereiken. Dat gebeurde uit de verpakking in een ruimte met een temperatuur van 20° C.
Lees verder “Sous vide 2 – Kabeljauw”

Sous vide bereiden – vacuümgaren

Het sous vide bereiden begint langzaamaan door te dringen in de privé huishoudens. Het vacuümgaren, zoals sous vide ook aangeduid wordt, is een bereidingstechniek die gebruikmaakt van relatief lage bereidingstemperaturen voor producten die vacuüm verpakt zijn. Hoe de techniek in elkaar steekt en wat de voordelen zijn, wordt o.a. door Souvy, Wikipedia en Koken met stoom beschreven. Grondlegger van de techniek was Georges Pralus, die in de jaren 70 van de vorige eeuw er mee experimenteerde. In 1992 publiceerde Felix Alen zijn Vacuümgaren, een weerslag van wat hij in zijn Hof te Rhode op dat gebied deed. Zelf kwam ik er in de jaren 90 mee in aanraking, maar kon er pas echt mee aan de slag toen ik vanaf 1999 de opleiding zelfstandig werkend kok ging geven, waarbij ik zowel de theorie als de praktijk voor mijn rekening nam. Een hele dag bezig met vacuümgaren en lage temperatuurbereidingen was het gevolg. En nu kan ik er dus ook thuis mee aan de gang.

Voor de uitvoering van de techniek heb je wel speciale apparatuur nodig, met name verhittingsapparatuur die heel nauwkeurig lage temperaturen aankan. In professionele keukens zijn dat de combi-steamers. En voor de particuliere markt zijn er tegenwoordig de sous-vide apparaten. Zelf heb ik na enig wikken en wegen voor Souvy gekozen, maar dat was meer op basis van gevoel dan ratio. Echter geen moment spijt[1]. Inmiddels heb ik drie producten sous vide bereid: runder rib-eye, kalfsachtermuis en zalm. Mijn ervaringen zal ik hieronder beschrijven.
Lees verder “Sous vide bereiden – vacuümgaren”

#ajuusroc

Wat was het mooi….. wat was het indrukwekkend…..  en wat was het soms ook ontroerend……….

Je gunt iedereen zo’n afscheid, nou…  bijna iedereen. Dat we tot deze vorm gekomen zijn, had een wrange aanleiding. Het laakbare, onethische gedrag van mijn afdelingsmanager en directeur, een levenslang beroepsverbod in het onderwijs zou op zijn plaats zijn, zorgde ervoor dat een afscheid op school geen optie meer was. En wat mij betreft überhaupt een afscheid, want in het middelpunt van de belangstelling staan is niet zo mijn ding. Maar, daar kwam ik niet mee weg. Na lang delibereren aan de keukentafel kwamen we tot de vorm van een mini-symposium. Het thema was voor mij duidelijk: niet terugkijken, maar naar de toekomst en het moest over het beroepsonderwijs gaan. Voor mij stond ook een van de sprekers op voorhand vast, de andere drie  vloeiden eigenlijk automatisch voort uit het thema. En gelukkig zeiden ze allemaal direct ja. Voor mij een grote eer dat ze dat deden. Lees verder “#ajuusroc”

Serious games

Vandaag was ik bij MBOCity, een onderwijsconferentie voor het mbo. Het tweede verslag.
Deze sessie werd verzorgd door Wim Westera, hoogleraar educatieve media aan de Open Universiteit.

Volgens Wim Westera zijn games de leeromgevingen van de toekomst, veel leerarrangementen en -activiteiten zullen in die vorm aangeboden worden. Zolang de mensheid bestaat worden er spellen gespeeld en ook het dierenrijk kent zijn spellen. Waarom spelen we? Spel is een essentiële menselijke behoefte, de basis van de cultuur ( Johan Huizinga, Homo Ludens). Van jongs af aan tot op hoge leeftijd wordt er gespeeld om te leren, de tijd te doden, samen te zijn, etc.
Lees verder “Serious games”

Het Rijksmuseum is er ook voor het mbo

Vandaag was ik bij MBOCity, een onderwijsconferentie voor het mbo. Het eerste verslag.

Het Rijksmuseum verzorgde een sessie met directeur Taco Dibbets en Wouter van der Horst van de dienst onderwijs. In een dialoog vertellen ze en laten vooral zien waar het Rijks voor staat en wat de mogelijkheden zijn voor het mbo.
Tijdens de plenaire opening zei Dibbets al dat het Rijks niet kan bestaan zonder de vaklieden die in het mbo opgeleid zijn. Daarnaast benadrukte hij het ‘maker’-element in bijna alle kunst, mooi aansluitend bij de huidige aandacht voor het maak-onderwijs. Er zijn inmiddels specifieke rondleidingen voor het mbo ontwikkeld omdat het museum meer mbo-leerlingen  binnen wil halen. Lees verder “Het Rijksmuseum is er ook voor het mbo”

Mea maxima culpa

Ik ben man.

Ik ben blank.

Ik ben babyboomer.

Ik ben hoog opgeleid.

En ik ben, samen met mijn soortgenoten, verantwoordelijk voor alle ellende, vooral de economische, in dit land.

Althans volgens velen, waaronder Linda Duits in haar column/blogpost.

Er wordt mij, en mijn soortgenoten, heel veel verweten.

Ik doe al 46 jaar betaald, wit, werk en al die jaren betaal ik premie voor sociale verzekeringen. Ik heb 46 jaar lang met liefde meebetaald, en nog steeds, aan de AOW van hen die ons land na de oorlog wederopgebouwd hebben en waar ik de vruchten van plukte. Ik heb dat mede gedaan in de verwachting dat ik zelf, als ik de leeftijd bereikt zou hebben, ook gebruik zou kunnen maken van dat staatspensioen. Maar het blijkt velen zwaar te vallen om dat ‘offer’ te brengen, om onder ogen te zien dat de welvaart waarin ze opgegroeid zijn mede door mijn generatie tot stand is gebracht. En ik zal niet eens 46 jaar gebruikmaken van die AOW.

Mij wordt verweten een vet pensioen te krijgen. Ik heb vanaf 1973 pensioenpremie betaald en daar dus gewoon voor gespaard, daar heeft een ander niet aan bijgedragen. Lees verder “Mea maxima culpa”