West meets East – dag 3

Regen in de ochtend, zon en warm in de middag. Het paste ook wel bij de dagindeling: een afspraak in de ochtend ging op het laatste moment niet door, ’s middags een paar goede gesprekken met hopelijk positief resultaat. De twee hr-managers waar we mee gesproken hebben, hebben blijkbaar minder bevoegdheden dan dezelfde functionarissen in Nederland. Elk detail moet met meerderen besproken worden. Wat wel glashelder is, is het feit dat alle hotels geen gedonder met justitie willen hebben en dan ook benadrukken dat stagiairs onder de vlag van het Leonardo da Vinci project naar Turkije moeten komen. Dat voorkomt veel problemen. Waarvan akte. In ieder geval is er bereidheid om vervolgstappen te zetten. De resort hotels waar we geweest zijn, zijn enorme complexen. De grootste heeft een capaciteit van 2400 bedden. Op de foto een deel van het World of Wonders hotel, het Kremlin Palace. Het gebouw herbergt alleen maar twee restaurants op de begane vloer en eerste etage. Alles daarboven en de torens zijn leeg. Gebouwde lucht dus.

image

Elk hotel heeft een aparte dienst guest relations. Deze mensen zijn er om alle wensen, vragen en klachten van gasten aan te horen. Het zijn ook de mensen die ingezet worden om ons het hotel te showen. Wat dan volgt is de ingestudeerde riedel van aantallen, oppervlakten, inhouden en dergelijke. Maar als je een paar afwijkende vragen stelt blijken het ineens ook mensen te zijn. Natuurlijk ook gevraagd om de keukens te mogen zien en dat blijkt dan ineens heel afwijkend te zijn. Er moet getelefoneerd worden, maar vervolgens worden we hartelijk verwelkomd in de catacomben. In dit geval is het de sous-chef persoonlijk die ons begeleid en toelichting geeft. Er wordt dus gewoon tijd voor ons gemaakt, wat mij betreft typerend voor de Turkse gastvrijheid en hoffelijkheid die we tot nu toe ervaren hebben.
De middag afgesloten met een gesprek met de director of studies van een particulier opleidingsinstituut waar talenonderwijs gegeven wordt. Daar hebben we gesproken over het niveau van het talenonderwijs (zie ook verslag gisteren) en welke acties van onze kant ondernomen zouden kunnen worden om daarbij de helpende hand te bieden. Een vrouw vol humor en constructieve ideeen en er geen probleem van maken dat het gesprek tot ver na zevenen duurt.
Tot slot een foto van een keukenafdeling die vaak vergeten wordt, maar vreselijk belangrijk is: de spoelkeuken.

image

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *