Veertig jaren vloden heen …

Grat.ambtsjub.’ stond er op mijn salarisafrekening. Ik zag het pas op het moment dat ik ging kijken waarom ik zo’n hoog eindbedrag zag staan toen ik controleerde of mijn reiskostendeclaratie verwerkt was. Grat. ambtsjub. en verder niets. En, nu zo’n drie weken verder, nog steeds niets. Ik ga er maar vanuit dat het een gratificatie voor een ambtsjubileum is. Maar welk? Bij deze werkgever zit ik sinds 1979 en voor vijfendertig jaar krijg je volgens mij helemaal niets, zeker niet in de maand april. In het persoonlijk archief gedoken. Daar blijkt dat mijn eerste aanstelling in het onderwijs dateert van 1 augustus 1975, op een nijverheidsschool als leraar natuurkunde. Was een geweldig jaar trouwens, examenklassen met alleen maar meiden die ik wat bij moest brengen over kennis der natuur. En dat is iets anders dan natuurkunde. Maar zou dat het dan zijn? Ben ik nu mijn veertigste jaar in het onderwijs aan het vol maken? Er moet toch iemand binnen mijn eigen organisatie zijn die een seintje heeft gekregen om die gratificatie uit te keren? Vreemd dat je daar dus niets van en niemand over hoort. Blijkbaar zijn de mores op dit gebied in de loop van die veertig jaar veranderd. Naarmate je ouder wordt, kost je meer maar word je steeds minder waard, blijkbaar. Gelukkig kijken mijn leerlingen daar met andere ogen naar.
Maar wat een prachtige jaren waren en zijn het en wat zijn ze snel voorbij gegaan. Daarover een andere keer meer.

tegelgenerator (1)

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

10 Responses to Veertig jaren vloden heen …

  1. Florina Blokland zegt:

    Een docent zoals jij Paul, is GOUD waard!
    Van mij geen gratificatie, maar wel de woorden die jij verdient. Die uitgesproken zouden moeten worden náást die kille vermelding op je bankafschrift.

    Je leidinggevenden verzuimen dat, tot nu toe. Het zegt meer over hen dan over jou Paul, onthoud dat.
    Topper, dat ben je.

  2. Peter zegt:

    Dag Paul,

    Van harte gefeliciteerd met je 40-jarig ambtsjubileum. Geweldig om te zien dat het nog bestaat: 40 jaar in dienst van het onderwijs. Een prestatie die absoluut aandacht van de werkgever mag krijgen.

    En om je twijfels weg te nemen: iedere werkgever in het onderwijs, dus ook jouw werkgever, krijgt keurig netjes op tijd een seintje dat medewerker X (Paul Laaper in dit geval) 40 jaar in dienst is van het onderwijs. En…. die melding krijgen ze 2 keer: via het ABP en via het Ministerie van OCW.

    Ik snap je frustratie en hoop dat het volgende je een beetje opbeurt:

    VAN HARTE GEFELICITEERD MET JE JUBILEUM: DRINK ER EEN OP VAN MIJ EN MIRIAM!

    TOPPER!

    • Paul Laaper zegt:

      Dankjewel! Blijkbaar werkt het zoals het werkt, maar wat een werkgever niet snapt, is dat het heel vervreemdend werkt.

  3. Steven Gort zegt:

    Hoi Paul,
    Toch fijn dat de automaat nog weet wie jij bent 😉
    Zoals in elke rechtgeaarde hark is er vast wel zo’n stropdas die HR verantwoordelijkheid heeft. Laat die het lekker uitzoeken hoe dat nu precies zit. Heeft die ook wat (nuttigs) te doen.

    En gefeliciteerd natuurlijk!

    PS
    Binnenkort heb ik geen website meer, kan ik dan nog wel reageren hier….?

  4. Herman Bunschoten zegt:

    Zeg Laapertje,
    er moet me nu toch echt iets van het hart. Je bent wel een echt binnenvetter geworden. Hoe lang ben ik al je collega. Toch zon 20 a 22 jaar, ik weet het niet meer. ik weet eigenlijk niet beter dan dat jij altijd mijn directe collega bent. Maar je zegt niets over dit heugelijke feit, pfff

    Hoe droef jouw verhaal me dan weer stemt. Gloeiende in wat voor but organisatie werken we nu weer.
    Want Paul, je wilt niet weten hoe ik je waardeer en ongelofelijk trost ik ben om zon onderwijsgigant als collega te hebben. Niet alleen ik, maar al je leerlingen die ik spreek zijn werkelijk allemaal zijn laaiend enthousiast en spreken hun zeer grote waardering uit over de manier hoe jij als docent met ze omgaat en laat leren. Er zijn er maar weinige die dat echt kunnen, jij dus.
    Ok, vriend! Van harte gefeliciteerd met je 40 jarig docentschap, helaas kan ik nog maar kort van je gezelschap genieten.
    Wat zou onderwijsland er anders uitzien als jij de Minister zou zijn.

  5. Paul Laaper zegt:

    Dank voor je woorden. Ik heb er niets over gezegd, niet omdat je het niet mocht weten, maar omdat ik het zelf niet zo belangrijk vind. En weet, als er iets is wat ik zal missen als ik niet meer bij het roc werk, het de samenwerking met jou is. Want wat we bij de contractopleidingen neergezet hebben, hebben we samen gedaan. Nogmaals dank voor je mooie woorden en onze ervaringen met onze leerlingen nemen ze ons niet meer af!

  6. Gefeliciteerd met je ambtsjubileum en tja dat is wat anders dan een schooljubileum. Een paar jaar terug was ik 25 jaar in dienst dus school/ambtsjubileum. Ik had de lege vaas al klaar staan op de eetkamertafel. Niente, niets geen toespraakje, blommen of aandacht! Ik schreef op Facebook: Gewoon niets verwachten dan word je ook niet teleurgesteld. De andere dag kon ik op het matje komen, kreeg ik een preek!

  7. Paul Laaper zegt:

    Dankje Ingrid. Het is inderdaad kil en vervreemdend: je krijgt op je donder omdat je een leidinggevende wijst op zijn in gebreke blijven. Dit soort mannen en vrouwen zijn een pestilentie voor het onderwijs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *