Van het bos en de bomen

Heeft u dat nou ook wel eens? Dat je door dat hele grote bos het zicht op de individuele bomen kwijt bent geraakt? Ik doel op die overweldigende hoeveelheid informatie, maakt niet uit wat, die over je uitgestort wordt. Mij bekruipt dat gevoel als ik kijk naar de ontwikkelingen op ict gebied in relatie tot het onderwijs. Ooit ben ik dit weblog begonnen om over die ontwikkelingen te berichten en vooral om mijn ervaringen op dit gebied met de wereld te delen. Al snel liep ik tegen een paar beperkingen op en de belangrijkste is wat ik maar voor het gemak de ‘cyclische eigenheid’ van het onderwijs noem. Wat ik daar mee bedoel is het volgende. Als ik iets nieuws probeer in mijn onderwijs, dan zal ik dat gedurende een jaar moeten volhouden. Ik kan me niet permitteren mijn leerlingen een continue stroom van vernieuwingen te laten ondergaan. Na dat jaar kan ik de balans opmaken en kiezen om te stoppen of met verbeteringen door te gaan. Vervolgens duurt het dan weer een jaar alvorens ik weer een besluit kan nemen. Een voorbeeld. Een paar jaar geleden ben ik met mijn groepen gestart met een weblog binnen de elo, dat gebruikt werd als portfolio. Het eerste jaar was een wisselend succes, afhankelijk van de groep. Ik besloot om het nog een jaar te proberen, weer een wisselend succes. Inmiddels ben ik drie jaar verder en weet nog steeds niet wat te doen.
En nu dat bos. Als ik de weblogs lees van sommige edubloggers zoals Willem Karssenberg, Wilfred Rubens, Annet Smith, Karin Winters en zo zijn er nog wel een aantal te noemen, dan krijg ik een overload aan instrumenten, programma’s en concepten aangeboden. Je voelt je een kind in een snoepwinkel dat te weinig tassen heeft om alles mee te nemen. Van al die mogelijkheden kan ik er per jaar misschien 2 à 3 uitproberen. En na een jaar? Dan zijn er al weer 52 weken aan mogelijkheden over me uitgestrooid. Laat staan na twee jaar. Zijn de genoemde en andere weblogs daarmee zinloos? Dat is het laatste wat ik wil zeggen, juist dit soort weblogs maken mede vooruitgang in het onderwijs mogelijk.
Maar ik voel me een beetje een Macbeth die zich de voorspelling van één van de heksen herinnert: “Fear not, till Birnam wood do come to Dunsinane”.
Mijn klas is mijn Dunsinane Hill en ik zie Great Birnam Wood recht op me afkomen.

Tagged , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

2 Responses to Van het bos en de bomen

  1. Pingback: ArtikelNU.nl » Blog Archive » Over ICT in het Onderwijs en de cyclische eigenheid van het onderwijs

  2. Pingback: Volgende stap in het binnenstebuiten leren: de theorieles - DidactICT

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *