Van de Vinex naar de Anatolische hoogvlakte 4

De derde en laatste dag van ons bezoek. Omdat alle werkzaamheden afgerond zijn, staat deze dag geheel in het teken van culturele activiteiten. En de traditie wil dat het gastronomische daar weer een duidelijk onderdeel van uitmaakt. (En klik op de foto om deze beter te kunnen bekijken)

Het stedelijk museum is de eerste halte. Hier wordt weer eens duidelijk dat we in een regio zijn die deel uitmaakt van het gebied dat de bakermat van onze beschaving is. Hier ontspringen Euphraat en Tigris en Mesopotamië was niet ver uit de buurt. Ook het legendarische koninkrijk van de Hittieten omvatte een deel van het huidige Anatolië. Als gevolg van de bouw van de Keban dam zijn in dat gebied veel opgravingen gedaan, voordat het gebied zou onderlopen. Veel van de vondsten zijn in dit museum terecht gekomen. Het museum heeft ook een grote collectie tapijten, die soms gelucht moeten worden. Zie foto. Ik zie dat geen enkel Nederlands museum met haar textielcollectie doen.

Tapijten op straat

Tapijten op straat

De middag besteedden we aan de Keban dam. De dam werd in de jaren 80 in de Euphraat gebouwd om te voldoen aan de groeiende energiebehoefte van het land. Bij oplevering leverde de waterkrachtcentrale 25% van die behoefte. Inmiddels is dit gedaald tot 2,5%, wat iets zegt over de enorme groei die Turkije op diverse vlakken heeft doorgemaakt. Door de dam ontstond het een na grootste stuwmeer van Turkije en verdwenen er tientallen dorpen onder water. De prijs van de vooruitgang. Door het meer veranderde ook het klimaat in Elaziğ, het is iets milder en vochtiger geworden. Een bezoek aan de dam is niet zomaar iets. Drie wachtposten moesten we langs, waarvan de laatste bewapend, voordat we steil omhoog de dam op konden rijden. Bovenop, op de naastliggende berg leverde dat prachtige vergezichten op.  Op de foto’s is niet te zien wat je in werkelijkheid ziet.

DSC02393

DSC02394

 

 

 

 

 

Weer naar beneden stopten we bij de waterkrachtcentrale. Wat in Nederland waarschijnlijk niet kan, kan hier wel. Als je de juiste connecties hebt kun je met een niet al te groot gezelschap de centrale bezoeken. Indrukwekkend om te zien hoe de elektriciteit opgewekt wordt.

Controlekamer

Controlekamer

Door water aangedreven turbine

Door water aangedreven turbine

 

 

 

 

 

 

 

Het voedsel- en zuurstofriijke water is prima geschikt voor forellenkweek. De kwekerij waar we aanlegden is tegelijk een soort gezelligheidspark met horecafaciliteiten. Het verdacht lichte karakter van de lunch werd nu duidelijk: er moest weer gegeten worden. Forel dit keer en uitermate smakelijk.

Kweekbakken

Kweekbakken

Forelletjes

Forelletjes

 

 

 

 

 

 

 

Turken drinken overal en altijd thee. Dus met thee sloten we deze middag af. En daarmee kwam een einde aan ons bezoek aan Elaziğ en aan een project dat twee jaar geleden begon. Het was het waard er bij te zijn geweest.

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

One Response to Van de Vinex naar de Anatolische hoogvlakte 4

  1. Ger Roelen zegt:

    Mooi verslag Paul. Ben wel benieuwd naar het boek?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *