Van de Vinex naar de Anatolische hoogvlakte 2

Dinsdag was een reisdag, eerst naar Istanbul, vervolgens vier uur wachten en daarna nog twee uur vliegen. Was wel benieuwd waar we terecht zouden komen. Het uitzicht uit het hotel voldoet wel helemaal aan het idee van een hoogvlakte.

DSC02312

De bijeenkomsten worden gehouden in het hotel waar iedereen verblijft. Dat scheelt veel reistijd en je bent verzekerd van een vergaderruimte met airco, niet onbelangrijk in dit land. De vergadering gaat op tijd van start met een gezelschap dat het kleinst is tot nu toe: 16 pers. Voor de voortgang is het wel handig dat nu wel bijna iedereen Engels spreekt. We worden verwelkomd door de directrice van de organiserende school, bijgestaan door een tolk. Het voelt wel vertrouwd dat er geen agenda is en het maakt voor het verloop van de bijeenkomst niet uit. Het is de laatste meeting, de boeken van de meeste landen zijn klaar of printklaar. Veel tijd gaat op aan vragen van organisatorische aard. Belangrijkste onderwerp is het opstellen van de definitieve rapportage over het project. De EU vraagt, terecht, stevige verantwoording, die in een voorgeschreven format verwoord moet worden.
De lunch nuttigen we in een Turks restaurant, buiten op het terras. Volgens de gewoonte van het land is het een warme lunch: kippensoep, Iskender en een in deeg verpakte en gebakken kaasplak gedrenkt in honing. Het geheel werd begeleid door rauwe en gegrilde groenten. Iskender is rundvlees (doorbakken en in dunne plakjes gesneden) op een laagje broodstukjes die overgoten zijn met boter. Over het vlees een tomatensaus en op het bord een flinke hoeveelheidd dikke yoghurt. Je hebt het gevoel dat je voor de hele dag gegeten hebt.

DSC02321

Iskender

De lunch toonde wel de gevarieerdheid van de Turkse keuken. En toen hadden we gelukkig even pauze.

Aan het eind van de middag een ander cultureel element: Harput. Harput is een oud stadje, zo’n 300 m boven Elaziğ dat door de groei van Elaziğ altijd klein en oud is gebleven. Een kasteelruïne die aan één kant opgeknapt is en die op een rots hoog boven het stadje uittorent met wat bebouwing aan de voet.

DSC02340

Uitzicht vanaf kasteel Harput

De oude moskee heeft een toren met diverse knikken. De legende verhaalt hoe dat komt.

DSC02336Omdat het centrale thema van het project gastronomische cultuur is, werd het diner in een traditioneel restaurant geserveerd. In Harput zaten we overdekt buiten en zagen weer een grote hoeveelheid gerechten aan ons voorbijkomen. De verrassing bestond uit een kwartet dat traditionele Turkse muziek uit Harput en omgeving speelde.

DSC02347
Dessert en koffie/thee genoten we op een terras ergens anders in Harput, met een geweldig zicht op Elazig.
We hebben nog weinig echt de sfeer van de stad op kunnen snuiven. Wat opvalt t.o.v.twee jaar geleden in Antalya is dat je hier meer vrouwen met hoofddoekjes ziet. in de restaurants waar we geweest zijn wordt geen alcohol verkocht. En de oproep tot gebed is hier vaker en duidelijker te horen. Maar een van de opvallendste dingen vond ik het oog voor detail van onze chauffeur van vandaag.

DSC02329

 

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

2 Responses to Van de Vinex naar de Anatolische hoogvlakte 2

  1. Leuk te lezen Paul. Leerzaam. Ik blijf je volgen deze dagen. Enne, heb je een grotere maat broek bij je …
    😉

  2. Ger Roelen zegt:

    Blijf schrijven! Krijg er trek van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *