Twittèr, c’est un zinc digital

Sinds kort twitter ik. Directe aanleiding is dat ik binnenkort een workshop geef op de hogeschool Avans over het gebruik van nieuwe technologieën en web 2.0 toepassingen in het onderwijs. Tot nu toe heb ik Twitter links laten liggen met het motief dat je niet overal aan deel kunt nemen en dat het een erg hoog ‘flauwekul’ gehalte heeft. Om met dat laatste te beginnen: dat heeft het ook. Het interesseert me geen bal dat en wat iemand gaat eten, hoe een of andere per definitie onbenullige voetbalwedstrijd zich ontwikkelt of dat iemand in de trein zit en naar het troosteloze weer staart. Maar die persoonlijke inkijkjes hebben ook iets verslavends. Je ziet dingen van mensen die je normaal niet te zien krijgt. Het heeft niets met voyeurisme te maken, want iedereen bepaalt zelf wat z/hij vertelt of toont. Er is ook een behoorlijk niet-flauwekul deel en de grootte daarvan bepaal je natuurlijk ook zelf. Kennisdeling is er een belangrijk onderdeel van, maar ook discussies over allerlei onderwerpen. Zo verzeilde ikzelf in een discussie over kunst met @Helikon naar aanleiding van zijn tweet over didactiek: kunst of kunde. Het dwingt je om zeer helder en to the point te formuleren. Het geheel doet me sterk denken aan De Slok, mijn stamkroeg van vroeger. Op gezette tijden ga je er heen, ben je benieuwd of die of die er is, kun je altijd slap ouwehoeren met iemand, een goed gesprek aangaan met een ander of je houdt gewoon een tijdje je mond. En iedereen vindt het ok. Tot nu toe is dat Twitter voor mij.

Slok

Slok

 

Tagged .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

2 Responses to Twittèr, c’est un zinc digital

  1. Pingback: Twitter, een jaar na dato « DidactICT

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *