Terug naar school

Twitter heeft mij al op vele plaatsen gebracht waar ik anders nooit was gekomen en me mensen laten ontmoeten die ik anders waarschijnlijk nooit had ontmoet. Dit keer was het Bolnes, een stukje Ridderkerk dat vroeger bekend was van de scheepswerven aan de Nieuwe Maas.  En Twitter bracht me naar een instituut waar ik al meer dan 30 jaar geen voet meer gezet had: een basisschool. Het contact met Karin, de directeur, was ook via Twitter gegaan en zij nodigde me op een keer uit om maar eens te komen kijken hoe het er tegenwoordig aan toe kan gaan op zo’n school.
In zo’n 1,5 uur doorliepen we de school en bezochten alle groepen, de een wat langer dan de andere. De school hanteert het concept van ontwikkelingsgericht onderwijs, waarbij een van de doelen is de kinderen een onderzoekende houding aan te kweken. Bij de eerste groep die we bezochten, de kleuters, werd dat direct duidelijk. Het thema waar ze mee bezig waren was groenten. Er was een groentewinkel, echte en getekende groenten, boodschappenlijsten, etc. In een hoek met een miniatuur wasbak/aanrecht waren een paar kinderen bezig met een pan water waarin ze rauwe groenten deden en fiks roerden. Doel was een soep, een potage froid dan, want er was geen vuur. Ik kreeg door een van de kinderen ook een beker koffie (=water)  aangeboden, allemaal in het kader van eten en drinken. En even was ik weer het kind dat ik zelf ooit was en zuchtte onder de tucht van een non. Maar hier liep  tussen al het doelmatige gekrioel de juf, eerst onverstoorbaar een paar kinderen helpend bij het digibord, daarna met een paar andere boodschappenlijstjes opstellend. Zo gingen we van groep naar groep.
In een van de middenbouwgroepen was het thema belangrijke/beroemde personen. Vincent van Gogh was er eentje van. Als verwerkingsopdracht moesten ze een schilderij maken in de stijl van Van Gogh en dat leverde een paar herkenbare resultaten op. Toen ik de tekeningen/schilderijen zag moest ik aan mijn eigen tekenonderwijs op de lagere school denken. Natekenen van voorbeeld tekeningen was het enige waar ik aan toekwam. Met zwart potlood, want kleurpotloden waren te duur.
Wat me tijdens de rondgang verder opviel was de rust die alles uitstraalde, ondanks de vele open deuren en de leerlingen die in groepjes zaten en dus ook wel met elkaar praatten. Veel blije en vrolijke kinderen. En geen kind dat raar opkeek als er twee mensen, waarvan 1 onbekende, het lokaal binnenstapten.
Maar grote-stadsproblematiek is ook deze school niet vreemd, gezien de sociaal-culturele samenstelling van de wijken waar de kinderen vandaan komen. Wat dat betreft hebben we het in het mbo stukken makkelijker, de pedagogische problematiek is er minder heftig en complex en van ouders heb je al helemaal geen last.
Terugkijkend kan ik zeggen dat er heel veel veranderd is ten goede in vergelijking met de jaren 70 toen ik mijn onderwijzersakte haalde: de kinderen toen voornamelijk in de bus opstelling en projectonderwijs dat voorzichtig op gang kwam. Vroeger was echt niet alles altijd beter.

Mijn lagere school

Mijn, verdwenen, lagere school

 

Rapport, uitleg voor het geval de cijfers niet duidelijk waren

Mijn rapport, met uitleg voor het geval de cijfers                 niet duidelijk waren

 

 

 

 

 

 

Tagged , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *