“Talent is een illusie”

Dit statement maakt onderwijspsycholoog Remy Rikers in het juninummer van het tijdschrift Didaktief. De hoogleraar aan de Erasmus Universiteit zet vraagtekens bij het begrip talent, omdat er geen criteria zijn om dat begrip te vatten. De ontwikkeling van een kind tot een bepaald niveau is niet te voorspellen.  Rikers is niet blij met het etiketteren van kinderen als talentvol en die daardoor meer aandacht en mogelijkheden krijgen; het wordt vaak een self-fulfilling prophecy en, nog veel belangrijker, veel andere kinderen wordt de kans ontnomen zich net zo te ontwikkelen. Uit onderzoek blijkt dat leerkrachten anders omgaan met leerlingen die als talentvol worden gezien dan met andere leerlingen. Doorzettingsvermogen, bereidheid om veel tijd te stoppen in je ontwikkeling, bij sporten ook wel training genoemd, en vooral de bereidheid om steeds hogere eisen aan zichzelf te stellen zijn factoren die mensen verder brengen. Topprestaties kunnen, volgens de onderzoeker Anders Ericsson, toegeschreven worden aan de hoeveelheid en met name de kwaliteit van de oefening. Hij noemt dit deliberate practice, doelbewuste oefening.

“Iemand die volgens de methode van deliberate practice een uitmuntende prestatie wil neerzetten, oefent continu en dwingt zichzelf daarbij de lat steeds iets hoger te leggen. Bovendien evalueert hij zijn prestaties grondig en met grote regelmaat. Het is een voortdurende confrontatie met zijn eigen beperkingen.”

Het is wel herkenbaar. Veel van mijn eigen cursisten zoeken in de praktijklessen de veiligheid van wat ze al kunnen, bijvoorbeeld wat ze op het bedrijf al doen. Het is heel moeilijk ze van dit patroon af te helpen ondanks stimuleren en het creëren van een omgeving waar fouten gemaakt mogen worden. En inderdaad, degenen die wel die grenzen overgaan noem ook ik talentvol. Vanaf nu zal ik ze effectief lerende noemen.

Tagged , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *