Quirine en de mogelijkheden van de qr-code

Quirine heb ik haar gedoopt, mijn qr-gemanipuleerde art-cow. Een kunstobject dat een didactische functie heeft gekregen. Eigenlijk niks bijzonders, vele kunstvoorwerpen zijn oorspronkelijk ontworpen als didactisch hulpmiddel.

Een van de lastigste onderdelen in het curriculum van de opleiding die ik verzorg is het onderdeel vlees. Daarin behandel ik hoe de diverse slachtdieren in elkaar zitten, waar de belangrijkste stukken vlees zitten en hoe ze heten. Al die dieren zitten dan wel op dezelfde manier in elkaar, maar die stukken heten vaak anders. Waar de runderachterpoot vele spieren en spiergroepen kent, is dat bij het varken gewoon één geheel: de ham. Voor koks dan, voor slagers ligt het weer anders. Om de leerlingen te helpen, gebruik ik verschillende tekeningen waar ze in de afbeelding de diverse onderdelen moeten aangeven. Het blijft echter een moeilijke exercitie, omdat ze zich er eigenlijk niets bij voor kunnen stellen. Grote technische delen komen niet meer in de professionele Horeca voor en bij de slager zie je eigenlijk ook niets meer. Een French rack kennen ze dan weer wel, maar als je vraagt waar het in het beest zit, kijken ze je glazig aan. Foto’s van onderdelen en filmpjes van uitbenen e.d. zijn prima materiaal om dingen te verduidelijken, dus die zet ik dan ook in.

Een paar jaar geleden ben ik gestart met simpele oefeningen om de kennis te memoriseren. Hot spot oefeningen en memory spellen om begrippen en vleesdelen te oefenen. Toen ik recent de nieuwe vleescyclus zat voor te bereiden, vond ik dat er nog iets nieuws aan het repertoire toegevoegd moest worden. Maar wat? Levende have is geen optie. Excursie naar een slachterij/slagerij is te tijdrovend. En toen zag ik ineens met andere ogen datgene wat ik al jaren zie staan: onze kunst-koe is een prima 3d-model! Met krijt zou ik de diverse onderdelen op het beest kunnen tekenen. Missie voltooid. Dacht ik. ’s Avonds laat, de volgende ochtend moest ik de les geven, kreeg ik een beter idee. Ik kon de leerlingen zelf op onderzoek laten gaan door qr-codes aan te brengen op die specifieke stukken die ze moeten kennen. Onderzoekend leren, of zoiets. Enfin, mooi idee, maar pas 1,5 uur later had ik de meest efficiënte en effectieve manier gerealiseerd. Een qr-code genereren is geen probleem, maar je moet wel content hebben en die moet in een specifieke vorm op een benaderbare plek neergezet worden. Inmiddels heb ik acht stukjes inhoud gemaakt, tekst met afbeeldingen, en de bijbehorende qr-codes op Quirine geplakt. En nu maar hopen dat mijn leerlingen onderzoekminded zijn!

Klik om te vergroten en de code te kunnen scannen

Klik om te vergroten en de code te kunnen scannen

Klik om te vergroten en de codes te kunnen scannen

Klik om te vergroten en de codes te kunnen scannen

 

 

 

 

 

 

 

De volgende stap die ik wil maken is onderzoeken of ik hetzelfde kan realiseren met Layar en of er verschil in mogelijkheden tussen de twee is. De toepassingen van deze technieken zijn legio. De koe is in allerlei varianten te gebruiken. Leerlingen zelf kunnen ook met de technieken aan de slag. Verslagen maken, uitwerkingen van takenboeken, op hun leer-werkplek filmen ze iets. Een foto van een product waarin meerdere qr-codes gemonteerd zijn die verwijzen naar onderliggende filmpjes of reportages. Al die producten zetten ze op hun eigen plek neer. Vervolgens een qr-code of een foto gekoppeld aan Layar naar de docent/begeleider en deze heeft de beschikking over het materiaal zonder het eerst op de eigen pc te moeten zetten. Niks meer overpompen van bestanden. De hamvraag is natuurlijk wie er het eerst aan toe is: de leraar of de leerling?

Tagged .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

One Response to Quirine en de mogelijkheden van de qr-code

  1. Pingback: NFC-tags en qr-codes - DidactICT

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *