Nienburg : Zij die niet mee terug mochten

Het doel van de missie was, het is al eerder gememoreerd, zoveel mogelijk Nederlanders repatriëren. Maar dat betekende niet dat iedere Nederlander die ze tegenkwamen ook daadwerkelijk meeging. Zo direct na de oorlog was er duidelijk een verschil tussen goed en fout.
Dr. Schepel vermeldt in zijn verslag van 4 september:

Verslag 4 september 1945

Verslag 4 september 1945

Op hun verschillende tochten door het gebied, treffen de Rode Kruis medewerkers Nederlanders aan die inderdaad niet terug kunnen. In een doorgangslager in Hannover:
Doorgangslager. Internationaal, Polen, Fransen, Belgen, Hollanders, doch bleken politiek niet goed te zijn. We bespaarden ons dus de moeite alles te noteren, want zulke lui komen toch niet over de grens.”

In het volgende citaat wordt iets zichtbaar van hoe mensen die met de Duitsers samengewerkt hadden over hun eigen positie dachten. Het gebeurt als men in Lünenburg op zoek is naar Nederlanders.
“Ik trof daar ook een Holl. meisje, die bij het Duitse Rode Kruis gegaan was. Ze dacht dat er voor haar geen gevaar meer was om vast gezet te worden omdat ze ook Engelsen en Amerikanen verpleegd had. Zou ze wel willen!”

En in Lübeck:
“In Lübeck trof ik nog een meisje uit A’dam, die getrouwd was met een mof en natuurlijk een kind had. Ze vroeg mij, of ik haar ouders wilde berichten dat ze het goed maakte en gaf me een kaart.”

De kaart is in het dagboek bewaard gebleven, ik vermoed dat mijn moeder nooit naar de betreffende ouders is geweest.

Kaart achterzijdeKaart voorzijde

 

 

 

 

 

 

 

 

Politieke gezindheid was dus duidelijk een item, zoals ook uit het volgende fragment blijkt. En een kind van een Duitser is blijkbaar geen obstakel, wellicht dat de ongetrouwde status van het meisje haar ‘gered’ heeft.
“Wéer een plaatsje, wéer een ziekenhuis. Ja, hier zaten Hollanders. Het was een jongen uit Texel die direct met z’n papieren voor de dag kwam, dat hij politiek heus goed was. Verder nog 2 meisjes, 1 was bij ’t Rode Kruis geweest, had een arm verloren en wilde nog niet terug naar Holland. Nou dan blijf je, doodgewoon. Het 2e was ‘verloofd’ geweest met een mof en had in de gauwigheid toch maar een kind gekregen. Ze wilde graag naar Holland dus met die buit trokken we uit de mooie Harz weg naar Nienburg.”

Op de terugweg naar Nederland doet de colonne weer Burgsteinfurt aan. Ook daar speelt zich het tafereel van het scheiden van goeden en fouten af:
“’s Avonds zijn we naar het stationnetje gegaan waar een trein met gerepatrieerden aankwam. Heel interessant dat mee te maken. De Hollanders moesten naar een tentenkamp om te overnachten. Daar blijven ze tot ze allemaal getest zijn door een paar officieren. … ’s Morgens werden de gerepatrieerden getest, waar wij graag eens bij wilden zijn. Toch ook wel eens makkelijk een uniform te dragen je komt overal in. Het leukste was, wanneer bleek dat het N.S.B.ers waren, dan moesten ze apart gaan staan, hadden ze er een stel, dan met een Tommy mee, achter ’t prikkeldraad, in een tent, zonder vloerbedekking of iets.”

Goed of fout, het houdt onze samenleving 68 jaar na dato nog steeds bezig.

Tagged , , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *