Nienburg: Traject Den Haag – Nienburg

Een reis nareizen is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Welke route is er gereden? En één ding is zeker: de wegen die er tegenwoordig liggen, lagen er voor het grootste deel niet in 1945. Het dagboek somt de steden op: Den Haag, Amersfoort, Enschede, Gronau, Burgsteinfurt, Osnabrück, Nienburg.
Als je de snelwegen kunt volgen, dan gaat het snel. Maar wat was er wel en niet? De site snelwegen.nl brengt uitkomst voor Nederland. In 1945 ligt er alleen een snelweg van Den Haag tot aan Utrecht, de A12. Verder is er nog bijna niks. Vanaf Utrecht ligt er nog de oude weg naar Amersfoort, dat is makkelijk. Maar van Amersfoort naar Enschede? Ik kies er maar voor om de huidige snelweg te nemen, scheelt ook weer tijd. In Enschede neem ik de oude weg naar Gronau en houd deze aan door de dorpjes heen tot aan Steinfurt. Daar is Burgsteinfurt dat in het dagboek en het officiële verslag genoemd wordt. Burgsteinfurt bestaat niet meer als zelfstandig dorp, maar is tegenwoordig onderdeel van Steinfurt.
Uit het officiële rapport:

Uit het rapport
In ’45 konden ze geen benzine tanken in Burgsteinfurt en moesten tanken in Rheine. Dus via Rheine de snelweg op langs Osnabrück tot aan Porta Westfalica. Daar ben ik de provinciale weg langs de Weser op gegaan richting mijn doel: Nienburg. Het is een vreemde gewaarwording, op deze manier rondreizen. Het is niet toeristisch, het is niet zakelijk, het is het overdoen van een reis die 68 jaar geleden gemaakt is. En wat dan dat speciale is kan ik niet benoemen. Ik probeer me onder het rijden voor te stellen hoe het konvooi het beleefd heeft. Het dagboek besteedt er niet veel aandacht aan, het officiële verslag al helemaal niet. Wat blijkbaar wel indruk heeft gemaakt, zijn de enorme verwoestingen die men her en der aantreft. De foto’s spreken boekdelen.

Puinhoop onderweg 01

 

Puinhoop onderweg 03

 

 

 

 

 

 

Nienburg is een vriendelijk provincie stadje aan de Weser. Die Weser valt tegen, maar dat ligt hoogstwaarschijnlijk aan mij als Hollander die brede rivieren gewend is. Nienburg kent een altstad, maar die altstad is alleen nog in het stratenpatroon te herkennen. De gebouwen die er staan zijn allemaal van na WO II lijkt het, maar dat zal ik morgen in het museum wel te horen krijgen. En ook hier bekruipt mij een vervreemdend gevoel: 68 jaar na dato in een stadje te zijn waar het Rode Kruis konvooi gelegerd was en waar mijn moeder deel van uitmaakte. Zou haar die Weser ook zo tegengevallen zijn?

Tagged , , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *