Nienburg: Het verblijf

Over het verblijf in Nienburg valt niet veel te verhalen, in het dagboek komt het beperkt ter sprake, in het officiële verslag helemaal niet.     DSC01687

 Nienburg is een welvarend stadje, je ziet het
aan de staat van onderhoud van de gebouwen
en het ontbreken van leegstaande panden.
En er is zelfs iets wat wij niet meer hebben.

marktplaats

Nienburg heeft in de oorlog nauwelijks te lijden gehad,
geen bombardementen, op een verdwaalde bom na.
Rond de kerk zijn de vakwerkhuizen nog te zien.

 

 

In 1945 was het verblijf improviseren, zoals alles in een land dat voor een groot deel in puin lag. Slapen en eten gebeurde in aparte vrouwen en mannen kazernes, alle nationaliteiten door elkaar. Ook bij het vertier was het improviseren geblazen, maar dan vooral door het gebrek aan mogelijkheden:

’s Avonds gingen we de stad verkennen, wat erg tegenviel. Niets te beleven enkel een beer-bar, tea-bar, 2 bioscopen en 1 dancing”.

Toch werd er besloten naar de enige  dancing te gaan. Maar dat bleek geen succes:

“Om + 8 uur waren we thuis, konden dus nog niet uit gaan. De afspraak was dat we naar de dancing zouden gaan. Konden hem nergens vinden en schoten 2 Duitsers aan. We lieten ze meerijden. Die tocht zal ik nooit meer vergeten. Donker en lang, kilometers ver. In m’n gedachte zag ik ons al overvallen door een stel bandieten. Eindelijk was de “dancing” in zicht. Schrik niet, als je uitstapt en met je neus voor een stuk oude boerendeel staat. Het publiek was beneden peil, militairen met een stelletje meiden, die in het openbaar nog niet eens hun fatsoen hielden. Wij weg!”

Het dagboek verhaalt nog over twee gebeurtenissen die tijdens het verblijf in Nienburg voorvielen. Evi had bij het begin van de reis al een iets zwerende vinger, wat steeds erger werd. Daar moest iets aan gedaan worden vonden de begeleidende doktoren. In het volgende stuk zijn met name de anesthesie en de recovery opmerkelijk.

“Vrijdags- ’s middags om half vijf zou het heugelijke feit plaats vinden. Het was me nog nooit gebeurd, dus maakte me heel geen zorgen ergens over. Ik dacht dat het plaatselijk verdoofd zou worden. Aangekomen in de kamer van de dokter, zag ik instrumenten die uitgekookt werden, steriel verband, net echt. Eerst werd de nagel wat losgemaakt, nog steeds was ik doodkalm. Dr. Schepel kwam er ook bij te pas en eindelijk zei Dr. Boerée “nou Evi ga maar liggen op ’t bed.” ??? Stomverbaasd. “Liggen dokter, wat gaat U doen”? “Ja, we maken je helemaal maar even weg.” Ook best, ik languit liggen op het bed van kapitein Bax. Had ie eens moeten weten. Een prop watten met chlorolyne op m’n neus, en tellen maar!! Ik vermoed dat ik door m’n mond nog te veel lucht naar binnen kreeg, in ieder geval, ik kreeg het zo ontzettend benauwd, werkelijk dacht ik, daar ga je. Ik begon te slaan en te schoppen, zodat Dr. Boerée me niet meer baas kon. Ik hoorde zeggen, “hou haar eens stevig vast”. Ik voelde een greep, nog een paar benauwde ogenblikken die mij uren leken, toen zakte ik eindelijk weg.  ………..peuteren, peuteren, trekken!!!, ja en af was ie. Toen ik bij kwam, was alles achter de rug en hoorde zeggen: “Het wordt tijd dat je bij komt, jongedame”. en herinnerde me alles weer. Omdat ik zo zoet geweest was kreeg ik van Dr. Schepel een stukje chocolade en van Dr. Boerée een ulevel. Niet te veel, ik mocht eens misselijk worden.” 

Losse tekening uit het dagboek. Tekenaar onbekend.

Losse tekening uit het dagboek. Tekenaar onbekend.

 

Op de eerste vrije dag die het verplegend personeel had, ze waren inmiddels al twee weken in Duitsland, besloot men om een leuk feestje te gaan bouwen. Een verlovingsfeest zou het worden en Evi was het feestvarken.

“Het was Zondag, de eerste die we vrij waren. Bepaald mooi weer was ’t niet, druilerig en we verveelden ons dood. Nergens konden we heen. Het hele stel zat in de auto’s te kletsen over allerlei onbenullige dingen. Natuurlijk kwam het gesprek over trouwen. Het bleek dat er van alles maar 4 ongetrouwd waren, 3 mannen en ik. Waarom zouden we Eef niet koppelen aan één van hun? Cheffie een dikke kerel van goed 30 jaar was de uitgezochte. Meteen werden er plannen gesmeed om een verlovingsfeest te vieren. “Vooruit jongens laten we die mop eens hebben, we vervelen ons toch en dit is ’n mooie afleiding.” Zo gezegd zo gedaan, 2 gingen op pad om etenswaar en drinken bij elkaar te halen, weer anderen zochten bloemen voor ’n bruidsboeket. Auto’s werden versierd. Het was een pan in één woord. Om 8 uur na het eten zou ’t feest beginnen. Het mooiste was dat de dokters, Wage, Kak, Bakkie, iedereen geloofde dat ’t echt waar was.
Ze hadden zelfs gezegd, dat ze ’s avonds ook even zouden komen. Lachen!
’s Avonds 8 uur. M’n “verloofde” zat al in de auto te wachten, met de rest van het stel. We hadden ongelooflijke lol. Koffie werd er gezet. Waar ik echter wel tegenop zag, was ’t bezoek van de dokters. Om die nu voor de gek te houden was m’n bedoeling niet. Daar kwamen ze. Felicitaties nam ik met ’n glunderend gezicht in ontvangst. Ik had A gezegd en moest nu wel B zeggen. De zweetpareltjes stonden op het laatst echter op m’n voorhoofd. Vooral toen kap. Bax zei, dat hij dit een mooi stukje vond voor z’n dagboek, kreeg ik ’t aardig benauwd. Eindelijk stapten ze op, doch eerst moest het Wilhelmus gezongen worden. Een prachtgezicht. Die wagens zijn niet zo hoog, dus alle stond met gebogen hoofd, of doorgezakte knieën. Geen gezicht gewoon.”

Evi met 'verloofde'

Evi met ‘verloofde’

De hele groep rond het 'paar'

De hele groep rond het ‘paar’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anno 2013 is Nienburg een doorsnee stadje. De kinderen gaan er net zo gekleed als bij ons, de smartphone speelt eenzelfde belangrijke rol. En voor de dancing hoef je ook geen enden meer te rijden, in het huidige Nienburg wemelt het van de horeca-gelegenheden.

Tagged , , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *