Mea maxima culpa

Ik ben man.

Ik ben blank.

Ik ben babyboomer.

Ik ben hoog opgeleid.

En ik ben, samen met mijn soortgenoten, verantwoordelijk voor alle ellende, vooral de economische, in dit land.

Althans volgens velen, waaronder Linda Duits in haar column/blogpost.

Er wordt mij, en mijn soortgenoten, heel veel verweten.

Ik doe al 46 jaar betaald, wit, werk en al die jaren betaal ik premie voor sociale verzekeringen. Ik heb 46 jaar lang met liefde meebetaald, en nog steeds, aan de AOW van hen die ons land na de oorlog wederopgebouwd hebben en waar ik de vruchten van plukte. Ik heb dat mede gedaan in de verwachting dat ik zelf, als ik de leeftijd bereikt zou hebben, ook gebruik zou kunnen maken van dat staatspensioen. Maar het blijkt velen zwaar te vallen om dat ‘offer’ te brengen, om onder ogen te zien dat de welvaart waarin ze opgegroeid zijn mede door mijn generatie tot stand is gebracht. En ik zal niet eens 46 jaar gebruikmaken van die AOW.

Mij wordt verweten een vet pensioen te krijgen. Ik heb vanaf 1973 pensioenpremie betaald en daar dus gewoon voor gespaard, daar heeft een ander niet aan bijgedragen.

En misschien is het handig om mevrouw Duits en anderen enig historisch besef bij te brengen. Toen ik van de middelbare school afkwam, was dat voor de meesten eindonderwijs. Men ging werken, trouwde en kocht of huurde een huis. Ik had het geluk op te groeien in een gezin waarin mijn ouders het belangrijk vonden hun kinderen een verdere opleiding te laten volgen. Alle vier hebben een vervolgopleiding kunnen doen. Maar de kosten kwamen voor 100% voor rekening van mijn ouders, geen cent via lening of beurs. Dus op kamers gaan zat er niet in. Mijn vader zat net boven de inkomensgrens. En in de vakanties gewoon een paar weken werken voor de extra’s. Ook alle vervolgstudies die ik gedaan heb en nog doe, heb ik zelf bekostigd. Ik viel buiten elke regeling.

Ooit gehoord van de woningnood in de jaren ’70? Een koopwoning kon ik me niet veroorloven, voor een huurwoning kwam ik toen, als alleenstaande, de eerstkomende 20 jaar niet in aanmerking. Ik mocht mijn geluk beproeven in de vrije sector. Dat betekende dat ik van het salaris dat ik toen verdiende, bitter weinig overhield.

Is dit een klaagzang? Absoluut niet, ik heb een geweldige jeugd gehad en tot nu een leven waar ik met veel voldoening en plezier op terugkijk. Ik ga ook niet met de vinger wijzen naar de generatie van 20-40 jarigen en allerlei verwijten maken. Het platte populisme waar mevrouw Duits in vervalt, daar wil ik verre van blijven. Iedere generatie heeft zijn eigen problemen en zorgen en zal die zelf op moeten lossen binnen de mogelijkheden die er zijn. Een ander doet dat niet voor je.

En ik kan heel veel goedbedoelde adviezen geven, maar daar wordt toch niet naar geluisterd. Want ik ben zo’n bevoorrechte, mannelijke, blanke, hoogopgeleide babyboomer. Maar dat is zo’n beetje wel het enige waar ik niet schuldig aan ben.

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *