De waarde van keurmerken en kwaliteitssystemen

“Verpleeg- en verzorgingshuizen besteden jaarlijks zeker 10 tot 15 miljoen euro aan het verkrijgen en behouden van keurmerken die weinig zeggen over de kwaliteit van hun zorg.” lees ik vandaag in de krant. Lijkt het onderwijs wel. Ook daar allerlei keurmerken en kwaliteitssystemen. Waar ik me het meest aan erger is die van KCE, tegenwoordig Inspectie. Wat er gecontroleerd wordt is of de opgestelde procedures wel gevolgd zijn en o wee als dat niet gebeurd is. Wat de inhoud is van de stukken die door die ellenlange procedures gaan, daar wordt niet naar gekeken. Of je procedureel bagger of echte kwaliteit maakt, het maakt niet uit. De gang van zaken doet me sterk denken aan de situatie in het voormalig Oostblok. Daar werd juichend gedaan als de productiecijfers weer gehaald of overtroffen waren. Zoveel tractors, zoveel paar schoenen. Dat de tractoren geen motor hadden of de schoenparen uit twee linker schoenen bestonden, daar mocht je niets van zeggen. Waarom ik me er zo boos over maak? Onze school heeft bepaald dat we examens zo veel mogelijk moeten inkopen. De rotzooi die daar mee binnenkomt wordt over mijn cursisten uitgestort, die moeten zich er doorheen worstelen. Na afloop hoor ik al een aantal jaren: heb ik daarvoor op school gezeten? Of: absoluut onbegrijpelijke vragen! Als bewijs een aantal vragen die ik uit examens gehaald hebben die het afgelopen jaar nog afgenomen zijn. En dan heb ik het niet over de vraag die ik in twee verschillende examens tegenkwam, waarbij een verschillend antwoord als het juiste werd aangemerkt. En daar worden mijn cursisten mee beoordeeld! Schande.

 

Tagged , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *