En weer is er eentje weg …

Een paar dagen geleden afscheid genomen van een collega. Niet vanwege een nieuwe baan of pensioen, maar omdat het lichamelijk niet meer ging. Ik hoop dat hij nog lang van zijn verplichte thuis zitten kan genieten. En hij wilde eigenlijk nog zo graag. Zo’n man die met zijn hart bij de cursisten was, die in staat was om 15 cursisten uit alle windstreken van de wereldbol in het gareel te krijgen, structuur te bieden en ze ook vakmatig nog dingen bij te brengen. Ik zie het vaak om me heen, vakdocenten die neerkijken op het niveau 1 gebeuren omdat daar vakmatig niet zoveel zou gebeuren. Ik denk zelf, en ik spreek een beetje uit ervaring, dat daar onderwijskundig en pedagogisch misschien wel het meest gebeurt. In mijn persoonlijk afscheidswoordje refereerde ik aan twee cursisten die eerst bij hem en later bij mij gezeten hebben. Waren deze jongens zo bijzonder? Nee, ze hadden gewoon erg veel tegen om een eind in de opleidingspiramide te komen. Eentje is uiteindelijk als zelfstandig werkend kok en leermeester de deur uitgegaan, de ander als gespecialiseerd kok. Het belangrijkste fundament voor deze jongens was uiteindelijk de tijd bij K., de een kreeg zijn zelfvertrouwen weer terug en de ander de eerste beginselen van de Nederlandse taal. Het laatste stuk was voor hen een lastige klus, maar voor mij als docent eigenlijk een makkie. Dankzij K. Ik zal hem missen, mijn generatiegenoot, en vooral de kleine gesprekjes over de cursisten. En dat we met name zo konden genieten van die pareltjes zoals die twee. Is het mijn voorland? Ik moet uitkijken dat ik niet melancholiek wordt.

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *