Een deel van je onderwijs verspellen: Keukenbord

April 2014. De CVI conferentie in Den Bosch. Op dag twee staat in het middagprogramma, de verdiepingsronde, een workshop over gamification gepland, verzorgd door Sem van Geffen en collega’s van Willem I college. Ik was erg benieuwd wat er aan de orde zou komen en of het mij verder kon brengen op het pad van de verspelling (vind ik een beter woord dan gamification) van mijn onderwijs. Tot dan gebruikte ik de online toepassingen van memory spellen, kruiswoordraadsels en hot spot oefeningen in Educaplay. Allemaal uitdagende vormen voor een groot deel van mijn leerlingen, maar er moest meer en iets anders zijn. Tijdens de workshop waren er allerlei spellen beschikbaar op basis waarvan je ideeën op kon doen om je eigen spel te ontwikkelen. Dat was voor mij het startpunt om mijn eigen spel te gaan maken. De belangrijkste vraag was natuurlijk: wat is het doel van het spel? Omdat mijn belangrijkste lesgevende werk een groep niv 2 kok is, besloot ik daar iets voor te gaan maken. Uit ervaring, opgedaan met de spelvormen die ik al gebruik, wist ik dat een grote groep leerlingen baat heeft bij het op deze manier oefenen van reproduceerbare kennis, uiteindelijk toch een groot deel van het theorie  programma voor niv 2. Het zou dus geen behendigheidsspel of spel over allerlei managementvaardigheden worden. En ik wilde het op dit moment ook niet digitaal. De gouden tip uit de workshop was: ‘combineer twee of meer spellen met elkaar en pak van elk het onderdeel waar je wat mee kunt’. Na veel wikken en wegen is het een spel geworden waar de spelers het speelbord aflopen, op gezette tijden vragen moeten beantwoorden waarmee ze iets kunnen verdienen en velden met bijzondere betekenis tegenkomen. En dat het de sfeer van het vakgebied moest uitstralen stond ook vast. Uiteindelijk is het dus Keukenbord geworden, het speelbord is van het aloude  Ganzenbord en de te winnen fiches hebben het uiterlijk van etensborden. Tot nu toe is het bijna alleen maar werk dat zich in je hoofd afspeelt. De volgende stap, het materialiseren, had veel meer voeten in aarde dan ik had voorzien. Vele versies van het speelbord zijn de revue gepasseerd: wat op het beeldscherm mooi leek, zag er in gedrukte vorm afschuwelijk uit. Fiches laten bedrukken was peperduur, dan maar op zoek naar goedkope alternatieven. Kinken in leveringskabels. Voor de speelpoppetjes wilde ik 3D-geprinte koksmutsjes, ook onbetaalbaar, het zijn de gekleurde bolknopen van een koksbuis geworden.
Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen. Het geeft een soort euforisch gevoel als je met de spullen onder je arm bij de drukker vandaan komt, thuis de zelf geprinte stickers op de laatste fiches plakt en alle attributen op het speelbord kunt leggen. ‘Dat heb ik dan toch mooi gefikst’.

DSC_0070

Ik hoop dat mijn leerlingen net zoveel van het spel leren als ik van het maken ervan geleerd heb.

Tagged .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *