Dotan unplugged

Afgelopen zondag was het zover: ons eerste huiskamerconcert bij twittercontact @hdeheer. Een optreden van Dotan. En wat bleek? Het was al de tweede keer binnen een jaar dat hij zijn opwachting maakte in De Meern. Voor mij was hij volledig onbekend, maar uit het feit dat hij een eigen lemma in de Wikipedia heeft, en met name de inhoud daarvan, blijkt dat we te maken hadden met een van de rijzende sterren aan het nationale popfirmament.

Het huiskamerconcert is een instrument dat door artiesten vooral gebruikt wordt om nieuw materiaal uit te proberen; ze zijn verzekerd van een aandachtig luisterend publiek, iets wat in poptempels niet altijd het geval is. De popkapel die de huiskamer is, biedt de mogelijkheid een intieme sfeer te creëren, waardoor een heel direct contact ontstaat. Dat was zeker deze avond het geval: ong. 35 mensen hadden het gevoel aanwezig te zijn bij een speciaal voor hen georganiseerd optreden. Tussen de nummers door vertelde Dotan wat over de route die hij aflegde om te komen waar hij nu was; wat mij betreft had dat wat korter gekund omdat het ten koste ging van het aantal liedjes. Sympathiek vond ik zijn inzet voor het opzetten van een radiostation in Nigeria onder de vlag van Amnesty: op jouw gebied iets doen voor anderen. Dotan werd begeleid door Mark, voorgesteld als de bassist uit zijn begeleidingsband. Mark bleek veel meer te zijn: naast de elektrische bas speelde hij een prima partij op de akoestische gitaar en op keyboards, soort van multi-instrumentalist dus. Ook bleek hij mede-auteur van in ieder geval één nummer en verleende hij vocale ondersteuning bij een paar liedjes.

En dan nu de hamvraag: was ’t wat? Dotan heeft een prettige stem om naar te luisteren. Het repertoire was gedegen, maar miste wat mij betreft wat materiaal om ‘op te kauwen’. Dat is natuurlijk ook de kracht van zo’n akoestisch optreden: je moet het doen met het nummer en je stem. Niks overdubbing, extra instrumenten of welke producertruc dan ook, the naked truth. De langzame ballads hadden toch wel veel van elkaar weg, misten voor mij muzikale spanning, iets wat de uptempo nummers meer hadden. Al met al was het een prima avond, omdat je een goed beeld van een artiest krijgt. Voor herhaling vatbaar dus. Ook Dotan: al was het alleen maar om te zien hoe een artiest zich kan ontwikkelen.

Opmerking bij het fragment: de beeldkwaliteit is niet denderend vanwege de huiskamerverlichting.

Dotan-censuurNagekomen bericht

Denk je een leuk stukje ter promotie van een beginnend artiest geschreven te hebben, heb je meteen het management aan je broek. Zie hier.

Dotan reacties

Tijdens het optreden heb ik Dotan expliciet gevraagd of ik opnames mocht maken en dat ik deze zou gebruiken voor een verslag op mijn weblog. Geen probleem, zei hij. Blijkbaar is er toch een soort van lijfeigenschap in de moderne muziekindustrie: de muziekmaatschappij c.q. het management heeft onvoorwaardelijke zeggenschap over datgene wat een artiest die bij hen onder contract staat doet. Ik meende dat dat een praktijk uit de lang achter ons liggende middeleeuwen was, maar blijkbaar niet. Nooit te oud om te leren. Maar arme artiest.

Tagged .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *