Didactische reflectie

Af en toe krijg ik de vraag waarom het zo handig, goed, etc. is om ict in te zetten in je onderwijs. Meestal ratel ik dan een aantal voordelen en voorbeelden bij elkaar. Een echt gesprek, laat staan discussie, ontspint zich zelden, meestal door gebrek aan kennis en ervaring van de vragensteller. Deze week was het een keer anders. Een collega van buiten het roc gaat zich bezighouden met digitalisering van lesmateriaal en oriënteert zich door gesprekken te voeren met mensen die al enige ervaring op dit gebied hebben. De vraag was helder: “Ik ben nu op zoek naar didactische kaders en uitgangspunten waarmee docenten hun lesmateriaal opbouwen.” Nu het antwoord nog. De vraag dwong me om weer eens op een rijtje te zetten welke uitgangspunten ik indertijd gehanteerd heb om ict in mijn onderwijs in te zetten. De aanleiding, in 1998, was het feit dat ik mijn leerlingen zelf bestellingen voor hun praktijkles wilde laten doen. Dat kon ik alleen maar realiseren als ik een instrument zou gebruiken dat én de leerling én mijzelf (denk aan het verzamelen van alle gegevens) niet teveel tijd zou gaan kosten. Ik heb toen gekozen voor Excel en dat systeem functioneert nog steeds goed. Een paar jaar later kregen we de beschikking over een elo, Blackboard in dit geval, en dat loste voor mij een flink logistiek probleem op. De distributie van lesmaterialen hoefde niet meer via de mail of hand-outs en ook de mogelijkheid van het forum bracht een efficiency winst. Daarbij kreeg ik de mogelijkheid om andersoortige opdrachten te laten maken: leereenheden zijn prima instrumenten om leerstof te verwerken buiten de reguliere lestijd om. En door de leereenheden op te bouwen met beoordeelbare opdrachten kon ik van huis uit de vorderingen van de cursisten volgen en becommentariëren. Nog meer efficiency winst. Daarna volgden de experimenten met het portfolio in Bb en sinds vorig jaar het weblog als portfolio. Wat zegt dit alles nu over mijn uitgangspunten en didactische kaders? Als een paal boven water staat dat ict mijn leven als docent makkelijker heeft gemaakt en dat de kwaliteit van de contacttijd en het onderwijsleerproces verhoogd is. Ict als middel dus en niet als doel. Digitale didactiek is daarnaast voor mij primair een opdrachten didactiek. Zorg voor een logische indeling van je leerstof en verkavel dat in hapklare brokken. Dit laatste natuurlijk gerelateerd aan je doelgroep. Aan diverse kavels kun je dan opdrachten koppelen.

Voorbeeld. Voor het onderdeel Voedingswensen/-gewoonten heb ik drie wiki’s in Bb aangemaakt.  In de wiki heb ik vragen, opdrachten en bronnen neergezet. De klas in drie groepen verdeeld en ze aan de gang gezet. Het aardige is dat elke groep een andere strategie of werkverdeling hanteert. Maar samengewerkt wordt er! Bijkomend voordeel is dat ik zelf het verhaal niet voor de zoveelste keer hoef te vertellen en dat ik me bezig kan houden met de manier waarop ze met de opdracht bezig zijn.

Wiki's

De opbrengst van mijn overdenking was al met al dus niet zo spectaculair, het leverde echter wel een geanimeerd gesprek van bijna twee uur op!

Tagged , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

One Response to Didactische reflectie

  1. Hoi Paul,

    Dank voor het delen van je overwegingen. Ik heb een vraag over de inzet van de wiki. Ik merk regelmatig dat leerlingen hele summiere instructies vaak niet goed lezen. Ervaar jij dat niet met het talige medium ‘wiki’?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *