De worsteling met een online cursus voor assessoren

Sinds een jaar of drie beweeg ik mij in de wereld van de assessoren. Nee, niet op mijn eigen school, want ‘we hebben geen gecertificeerde assessoren nodig, dat zijn wel erg hoge eisen die je aan medewerkers wilt stellen, zeg’. Goed, ik had de boodschap begrepen en ben mijn eigen pad opgegaan. De organisaties waar ik kom hebben bijna allemaal het probleem van te weinig opgeleide assessoren, laat staan gecertificeerde assessoren. Vaak wordt mij de vraag gesteld: waar kan ik een opleiding volgen? Voor scholen is die vraag redelijk snel te beantwoorden, want er zijn een aantal institutionele aanbieders op die markt. Maar waar moet een éénling naar toe? Na de zoveelste vraag besloot ik dan zelf maar die lacune op te vullen. Omdat je van al die eenlingen geen bulk kunt maken, bedacht ik dat het wel op een manier moest die geschikt zou zijn voor individuele deelnemers. Een schriftelijke cursus geloof ik niet zo in, dus ik kwam bij digitaal, online, uit. En toen was het makkelijkste deel gedaan. Ik heb fors wat ervaring met een elo, maar dat was altijd gecombineerd met face to face onderwijs. Dit zou echter volledig online moeten, zonder bijeenkomsten, maar wel met een persoonlijke begeleiding. De oplossing is vrij eenvoudig: met Skype, mail, telefoon, twitter, etc. kun je persoonlijk contact met cursisten houden. Volgende probleem opgelost. En toen de inrichting van de cursus. Het heeft me heel wat hoofdbrekens gekost om tot een logische ordening in de leereenheden te komen en vervolgens die te vullen met zinvolle tekst en opdrachten. Vooral dat laatste was erg lastig, omdat je niet wilt dat cursisten alleen iets lezen en bekijken, maar er ook iets mee doen. En wat het extra lastig maakt: assessor zijn is een interactief ding, daar heb je iemand anders bij nodig. Ik denk dat het uiteindelijk wel gelukt is, hoewel het rendement van de cursus voor een groot deel afhangt van de inzet van de cursist. Er is namelijk geen docent aanwezig die gaat ‘slepen’. Ik heb veel verwijzingen gemaakt naar kwalitatief goed materiaal dat op het internet te vinden is, zowel tekst als beeldmateriaal. Daarnaast maak ik gebruik van een boek waarin voldoende theoretische onderbouwing staat. Zoals gezegd, het is een hybride vorm geworden, maar wel volledig online. Het was een leerzaam proces, weer teruggeworpen te worden op het denken over de ontwerpprincipes van onderwijs. En het minste probleem? Dat was het vinden van het juiste instrument 😉

Ik ben geen voorstander van reclame maken voor jezelf op je weblog, maar hier permitteer ik het me toch.

Tagged , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *