De werelden van Teachmeet en snijdende oostenwinden

Gisteren liepen we over de dijk van Hoorn naar Enkhuizen. Een strategische blunder, normaal zouden we van Enkhuizen naar Hoorn gelopen hebben, zorgde er voor dat we bijna de hele route de wind vol in het gezicht hadden. Dat heeft hetzelfde effect als de regen vol in je gezicht: je duikt weg en praat veel minder met elkaar. Dat gaf wel ruimte om terug te denken aan donderdagavond, de Teachmeet. En al lopende realiseerde ik me de enorme discrepantie tussen de twee situaties en de groepen mensen. De oorspronkelijke Zuiderzeedijken zijn gebouwd vanaf de 13e eeuw m.b.v. niet veel meer dan kruiwagens en spades. En hoeveel tijd, geld en bloed, zweet en tranen zal het gekost hebben?

Oude afbeelding van dijken bouwen
Oude afbeelding van dijken bouwen

Donderdagavond ging het over virtuele werelden, bestonden snelheid en tijd eigenlijk niet en hoefde niemand zijn handen vuil te maken. En hoeveel aan waarde was er met al die geavanceerde telefoons, laptops en andere elektronica? De aanwezigen wisten allemaal waar het over ging, leven voor een deel ook in die virtuele werelden en wisselden, hoewel ze veelal onbekenden voor elkaar waren, veel voor elkaar begrijpelijke ervaringen uit. (Voor uitgebreide fotoreportage klik hier) Gisteren liep ik met leeftijdgenoten, we kennen elkaar al 40 jaar. Maar ik slaagde er niet in dat gevoel van verbondenheid en dynamiek van donderdag op hen over te brengen. Web 2.0 bestaat voor hen niet, hoewel ze echt wel van deze tijd zijn. Het werd weer eens duidelijk dat een mens in veel verschillende werkelijkheden leeft. Je bent het je gelukkig niet de hele tijd bewust.

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *