#ajuusroc

By | 10 december 2016

Wat was het mooi….. wat was het indrukwekkend…..  en wat was het soms ook ontroerend……….

Je gunt iedereen zo’n afscheid, nou…  bijna iedereen. Dat we tot deze vorm gekomen zijn, had een wrange aanleiding. Het laakbare, onethische gedrag van mijn afdelingsmanager en directeur, een levenslang beroepsverbod in het onderwijs zou op zijn plaats zijn, zorgde ervoor dat een afscheid op school geen optie meer was. En wat mij betreft überhaupt een afscheid, want in het middelpunt van de belangstelling staan is niet zo mijn ding. Maar, daar kwam ik niet mee weg. Na lang delibereren aan de keukentafel kwamen we tot de vorm van een mini-symposium. Het thema was voor mij duidelijk: niet terugkijken, maar naar de toekomst en het moest over het beroepsonderwijs gaan. Voor mij stond ook een van de sprekers op voorhand vast, de andere drie  vloeiden eigenlijk automatisch voort uit het thema. En gelukkig zeiden ze allemaal direct ja. Voor mij een grote eer dat ze dat deden.

En de mensen die er waren? Allemaal mensen met wie ik gedurende mijn loopbaan te maken heb gehad, waaronder ook, hoera!, een paar oud-leerlingen.

Hoe ik het ervaren heb, heb ik hierboven beschreven. Ik kijk met dankbaarheid terug op de bijeenkomst, dankbaar voor de mensen die er waren, dankbaar voor de mensen die helaas af moesten zeggen, dankbaar voor Karin die alles achter mijn rug om geregeld heeft en dankbaar voor het feit dat we bijgedragen hebben aan het werk van de Stichting Leergeld.

En vooral dankbaar dat ik zo’n mooie tijd in het onderwijs heb mogen werken.

 

Een impressie van de vier sprekers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *